Αυτό που μας κάνει Έλληνες... (Μέρος 3ο)

Ωραία... για τη γλώσσα μας λοιπόν. Η ελληνική γλώσσα δε φύτρωσε ξαφνικά και σε μία μέρα. Ασφαλώς και δεν υιοθετήσαμε αυτούσια μία γλώσσα από κάποιον άλλο λαό όπως για παράδειγμα έγινε με τους Αμερικάνους, αλλά σίγουρα δεχτήκαμε επιροές από τους φίλους μας τους Μεσσοποτάμιους, κυρίως από εκείνους που ζούσαν στο Αλ Τζαζίρα (Το "νησί" που σχηματίζεται από τους 2 ποταμούς της εγγύτερης περιοχής, τον Τίγρη και τον Ευφράτη) και στα πέριξ. Πολυταξιδεμένοι λαοί οι φίλοι μας λοιπόν, έφεραν και στον ευρύτερο Ελλαδικό χώρο μια γλώσσα που εικάζεται ότι προέκυψε από τις ανάγκες του εμπορίου στην ανατολική μεριά της Μεσογείου.



Και νά σου που ξαφνικά προέκυψαν τα Ελληνικά! Υπολογίζεται πως τα Ελληνικά όπως μιλιόντουσαν πριν την εισαγωγή του Ελληνικού αλφάβητου, φθογγολογικά είχαν τεράστιες ομοιότητες με τα Ελληνικά της κλασσικής αρχαιότητας. Αν μπορούσαμε να διαβάσουμε τα ιερογλυφικά του δίσκου της Φαιστού θα ακούγαμε μια γλώσσα καθόλου άγνωστη σε όσους έχουν βασικές γνώσεις αρχαίων Ελληνικών.



Από εκείνη την εποχή των πρώημων Ελληνικών έχουν περάσει περισσότερα από 3.000 χρόνια και η γλώσσα εξελίχθηκε σε αυτό που σήμερα αποκαλούμε νεοελληνικά ή απλή δημοτική. Σύμφωνα με τα παραπάνω, χρησιμοποιούμε μια γλώσσα αρχαιότατων καταβολών, η οποία μπορεί να συγκριθεί σε διάρκεια μόνο με τα Σανσκριτικά και με τα Κινέζικα. Παράλληλα, τα Ελληνικά αποτέλεσαν και αποτελούν πηγή έμπνευσης για πάμπολλες γλώσσες και ιδιαίτερα για τις Ινδοευρωπαϊκές. Ο συνολικός αριθμός ελληνικών λέξεων, οι οποίες χρησιμοποιούνται από τρίτες γλώσσες είναι κυριολεκτικά ανυπολόγιστος, διότι ναι μεν στα Αγγλικά για παράδειγμα μπορούμε με σχετική ακρίβεια να πούμε πόσες ελληνικές λέξεις χρησιμοποιούνται, αλλά θα πρέπει να υπολογίσουμε και όλες αυτές που έχουν ενταχθεί στη Γερμανική και στη Γαλλική και στην Ισπανική και στην αραβική ακόμα.


Είναι γνωστό σε όλους μας ότι για να φτάσει στο σημερινό επίπεδο η γλώσσα μας, δέχτηκε εκσυγχρονισμούς, εισαγωγή ξένων λέξεων και εννοιών, απουστεύσεις και ενσωμάτωση νέων λέξεων ιδίως μετά την εποχή της βιομηχανικής επανάστασης. Ας μην ξεχνάμε και τον "πόλεμο" μεταξύ της καθαρεύουσας και της δημοτικής γλώσσας με την τελική (και ορθή) επικράτηση της δεύτερης. Χίλια μύρια κύματα εν΄ολίγοις.

Η ελληνική γλώσσα έχει τέτοιο πλούτο που είναι ικανή να εξηγήσει τα πάντα και τούτος είναι ο σπουδαιότερος λόγος που οι διάφοροι επιστήμονες σε όλο τον κόσμο τη χρησιμοποιούν για να περιγράχουν νέες, πολύπλοκες επιστημονικές έννοιες. Δεν το κάνουν από λύπηση ούτε από σεβασμό για την ιστορία μας. Συνήθως συνθέτοντας δύο ελληνικές λέξεις προκύπτει μία εξαιρετικά ακριβής περιγραφή ενός πράγματος. Για παράδειγμα η λέξη "ιπποπόταμος". Ποιόν άλλον ΄καλύτερο χαρακτηρισμό που περιγράφει το ζώο αυτό μπορεί κανείς να φανταστεί; Ή πώς αλλιώς μπορεί να περιγραφεί η έννοια της δημοκρατίας παρά με την ανάλυση της ίδιας της λέξης;

Και όμως, αυτή η γλώσσα ζωοδότης για τις υπόλοιπες βρίσκεται σε μεγάλο κίνδυνο! Όχι, δε θα εξαφανιστεί έτσι ξαφνικά. Δεν είναι αυτός ο κίνδυνος. Ούτε το αν θα υπεραπλουστευτεί τόσο με την έννοια, η λέξη "κτήριο" να γράφεται με "ι". Ο μεγάλος κίνδυνος κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι τα greeklish. Ασφαλώς, με τον όρο αυτόν περιγράφονται τα ελληνικά γραμμένα με λατινικούς χαρακτήρες, χρησιμοποιούμενα κυρίως από νεαρά άτομα που ανταλλάσουν μηνύματα μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, κινητών τηλεφώνων και messenger.

Τα greeklish αδυνατίζουν τη σωστή ορθογραφία και το συντακτικό, επιβάλλουν τις συντομογραφίες και σε συνδυασμό με τις μετρημένες στα δάχτυλα λέξεις και εκφράσεις που χρησιμοποιούν οι σημερινοί νέοι στο τέλος φτωχαίνουν το λεξιλόγιο, τη δυνατότητα έκφρασης και αδυνατίζουν την ίδια τη φαντασία. Επίσης, οι δυνατότητες κατανόησης μικραίνουν με αποτέλεσμα την αδιαφορία για εκφάνσεις της ελληνικής καθημερινότητας όπως η πολιτική και η θρησκεία. Για τη θρησκεία υπάρχει το ελαφρυντικό της αδιαλλάξίας που δείχνει το ίδιο το κοινωνικό ίδρυμα με την μη προσαρμογή του στα σύγχρονα δεδομένα. Με τον όρο πολιτική δεν αναφέρομαο καθόλου στον κομματισμό και τις εκατέρωθεν πολιτικές απόψεις. Αναφέρομαι στη δυνατότητα του καθενός να αντιλαμβάνεται και να παρεμβαίνει σε ό,τι συμβαίνει γύρω του. Στο δικαίωμα της ελευθερίας της γνώμης και στην υποχρέωση της τήρησης υπεύθυνης στάσης. Στο αναφαίρετο δικαίωμα να πεις όχι σε ό,τι σου δίνουν έτοιμο και να κάνεις το δικό σου όνειρο πραγματικότητα. Είμαι υπερβολικός; Μπορεί, αλλά για θυμίσου πόσες φορές άκουσες από νεαρά χέιλη το περιβόητο "δε βαριέσαι;"; Πόσες φορές είδες νέους με όραμα όχι υιοθετημένο, πολιτικό που κολλάει σα βδέλλα πάνω σου; Μπορεί να είμαι υπερβολικός με τη βολεψιά των σημερινών παιδιών. Μπορεί...


Φυσικά, η γλώσσα δεν είναι το μοναδικό πρ'οβλημα των νέων σήμερα. Άλλωστε και στο παρελθόν οι παππούδες μας μετά βίας τελείωναν το δημοτικό σχολείο. Μάλλον θα αποτελούσε στεραιτυπική αντίδραση να πω πως τότε ήταν άλλες οι εποχές και πως τουλάχιστον υπήρχε όραμα, ειδικά μετά από μια τόσο καταστροφική περίοδο όπως αυτήν των πολέμων. Δε γνωρίζω πολλά εγώ, ούτε και εσύ. Δε σου ζητώ να συμφωνήσεις μαζί μου παρά μόνο να σκεφτείς αυτά που γράφω και αν σου αρέσει ο απλός τρόπος μου, συνέχισε τη σκέψη μου.