Αντιπαράθεση ζωής με διαφορά 2 γενιών.

Και να που ξάφνου μέσα στην καθημερινότητα τη φρικτή και αβάστακτη, εκέινη που σε ματώνει γιατί δεν αλλάζει ήρθε και το αναπάντεχο. Τυχαία, 'οπως άλλωστε συμβαίνει πάντα, ήρθε στα χέρια μου ένα τετράδιο. Ένα τετράδιο μπλε, σχολικό κατοστάφυλλο και το άνοιξα το ενθύμιο για να δω τα καμώματά μου. Ω, τί έκπληξη, το τετράδιο δεν είναι δικό μου. Με την πρώτη ματιά οι πυκνογραμμένες σελίδες του με το πολυτονικό κείμενο, με λέξεις υπογραμισμένες και (άκουσον άκουσον) άψογη κεφαλαιοποίηση δε μου λένε κάτι. Στιγμές αργότερα ρίγος με διαπερνά και έχω γνώση σε ποιον ανήκει. Σε πρόσωπο αγαπημένο, ξεχασμένο και χρόνια πεθαμένο. Δεν έχω πρόβλημα με τη λέξη "πεθαμένο". Έχω συμβιβαστεί εδώ και καιρό πολύ. Δε μ' αρέσουν εκφράσεις του τύπου "στα Ουράνια", "στην αγκαλιά του Θεού" και άλλες πολλές. Τα λουλούδια που κόβουμε για να ομορφύνουμε το δώμα μας δεν πάνε στα Ουράνια αλλά απλά μαραίνονται και πεθαίνουν. Δεν είναι τυχαίο πως αυτά τα όμορφα και τέλεια δημιουργήματα πεθαίνουν. Έτσι και οι άνθρωποι, άνθρωποι όμορφοι και άνθρωποι άσχημοι πεθαίνουν. Και κρίνονται τόσο εν' ζωή όσο και πεθαμένοι. Οι κυριολεκτικά όμορφοι άνθρωποι πεθαίνουν αργά γιατί δεν ξεχνιούνται εύκολα από τους ζώντες. Τέτοιος άνθρωπος ήταν και ο παπούς μου και μου λείπει πολύ και τον θυμάμαι έντονα.

Ο παπούς μου ήταν παράξενος άνθρωπος όπως κρίνω εγώ τα πράγματα. Ήταν εκτός τόπου και χρόνου όχι όπως το λέμε εμείς μεταφορικά, με όλη τη γεμάτη σημασία των λέξεων. Σαν παιδί ακούγοντας τις ιστορίες της ζωής του τον φανταζόμουν ως ήρωα των παραμυθιών. Ξέρεις, εκείνων των μεσαιωνικών με όλα εκείνα τα παράξενα εθιμοτυπικά που δεν έχουμε γνωρίσει παρά μόνο από αόριστες περιγραφές. Ε, τέτοιος ήταν ο παπούς μου, το πριγκηπόπουλο των παραμυθιών. Πάντα καλοντυμένος αν και μονίμως με τσέπες άδειες και πεντακάθαρος σε εποχές ατελείωτης βρώμας. Πριγκηπόπουλο τον φωνάζανε και στη γειτονιά όταν έβγαινε σεργιάνι. Το πριγκηπόπουλο ήταν από τη Μήλο όχι την Ενετική, τη Μήλο των αρχών του περασμένου αιώνα με τους λιγοστούς κατοίκους με την ελάχιστη ευγένεια και καθόλου τρόπους.

Αδύνατος και με λεπτά χαρακτηριστικά, ίσως από τις κακουχίες. Ψηλός άνθρωπος πάντα για τα δεδομένα της εποχής. Αγέρωχη στάση σώματος που μαζί με τον αδαμάντινο χαρακτήρα του τον έκανε να δείχνει πάντα ψηλότερος απ' όσο ήταν. Αδύνατη, σπαστή τρίχα στο κεφάλι με μουστάκι περιποιημένο, Ιταλικό, που το διατηρούσε έως το θάνατό του. Μάλλον θα περνούσε απαρατήρητος αν δεν ήταν τόσο προσεγμένος. Δεν είχε κάποιο έντονο χαρακτηριστικό γνώρισμα τουλάχιστον φυσιογνωμικό. Απλός και ωραίος. Έτσι ήταν ο δικός μου ήρωας των παραμυθιών. Τα κατορθώματά του θα έπρεπε να τον κάνουν ήρωα όλων των παιδιών. Γενναίος χωρίς να δείχνει σωματική ρώμη. Δε φοβήθηκε τη ζωή μήτε και τις καταστάσεις που φέρνει αυτή και γι' αυτό θέλω να νομίζω πως του φύλαξε τα χειρότερα, επειδή άλλος δε θα τα άντεχε. Ήρωας και Άγιος μαζί. Δεν έχω γνωρίσει ως τώρα άλλον άνθρωπο με τόσο φιλότιμο και τόσο ανεπτυγμένο άισθημα δικαιοσύνης. Άνθρωπο που να έχει υπομείνει τόσα και να μη γίνεται βάρος σε κανέναν. Άνθρωπο τόσο αδικημένο από αυτό που λέμε μοίρα παρά το παράδοξο πως η σύντροφος της ζωής του έμελλε να ονομάζεται Καλομοίρα. Για να μην ξεχαστούμε, όλα αυτά γράφονται για το Γιώργο Καβαλιέρο, τον κυρ' Γιώργο.

Το τετράδιο λοιπόν που έπεσε στα χέρια μου ήταν δικό του και αποτύπωνε την ίδια του τη ζωή όπως εκείνος την έγραψε λίγους μήνες πριν πεθάνει. Η προτροπή ήταν της μητέρας μου και ήταν σοφή. Τον προέτρεψε να γράψει για τη ζωή του, για πράγματα που και η ίδια δε γνώριζε με ακρίβεια και που θα μάθαινε γι' αυτά μέσα απο το τετράδιο αυτό και το επόμενό του. Και τον τσίγκλισε να το κάνει ώστε να μη βαριέται περιμένοντας το τέλος του που και ο ίδιος γνώριζε καλά πως έρχεται. Ο κυρ' Γιώργος λοιπόν, το πριγκηπόπουλο των παραμυθιών μου σε μια μάχη με τη βαρεμάρα και το χρόνο που τελείωνε έγραψε τα παρακάτω.

Η ΖΩΗ ΜΟΥ Νο1

1. Όταν είμουν μικρός
2. Στο σχολείο. Μετά πέθανε ο πατέρας μου
3. Από 9 χρονών πιάνω δουλειά
4. 11 χρονών στην Αθήνα
5. Σε πολλές και διάφορες δουλειές έως που πήγα ναύτης
6. Το κίνημα του 35'
7. Στο στρατό ξηράς ντύνομαι τσολιάς
8. Αλβανία
9. Κατοχή
10. Τουρκία Στο Νο2 τετράδιο Τουρκία

ΟΤΑΝ ΗΜΟΥΝ ΜΙΚΡΟΣ
Ο πατέρας μου
Η μητέρα μου
και τα αδέρφια μου
ο πατέρας μου ο Βασίλης
η μητέρα μου η Μαρίνα
και τα αδέρφια μου:
ο Κώστας ήταν ο μεγάλος
ο Γιώργος ήμουν εγώ
η Κατίνα η τρίτη
η Χρυσώ η τέταρτη

Ο πατέρας έφυγε στην Αμερική και δεν τον γνωρίσαμε. Η μητέρα μας απροστάτευτη και εμείς τα τέσσερα παιδιά ορφανά. Και αρχίζει μια ζωή μαρτύριο
1ον ο πατέρας μας επέθανε στην Αμερική και δεν τον γνωρίσαμε
2ον η μητέρα μας απροστάτευτη και έχει 4 παιδιά ορφανά να τα μεγαλώσει

Ο πατέρας μας έφυγε στην Αμερική για να δουλέψει εργάτης στη Χιλή που τον βρήκε και ο θάνατος και άφησε για περιουσία στη μητέρα μας
1 αμπέλι στον Παρασπόρο
2 ένα χωράφι στον Άγιο Νικόλα
3 ένα αμπελάκι στα Μερσίνια
4 ένα χωραφάκι με μια ελιά στου Φουρλέ και
5 ένα κτήμα τον Μύτακα που του το έδωσε ο πατέρας του και
6 το σπίτι όπου μέναμε

Από όλα αυτά είχαν μέινει μόνο το αμπελάκι στα Μερσίνια και το κτήμα στον Μύτακα. Όλα τα άλλα τα είχε πουλήσει και τα είχε δώσει στην αδερφή της για να την παντρέψουνε...

Τώρα αρχίζει η ιστορία της ζωής μας

Ο πατέρας μας είχε πολλά αδέλφια και μια αδελφή από τα αδέρφια που γνωρίσαμε. Τον ένα το Γιάννη όπου δεν ήθελε να μας ξέρει το λόγο δεν τον ξέρουμε ούτε και τον μάθαμε ποτέ. Ξέρουμε μόνο πως ήταν μπακάλης και ποτέ δε μας έδινε τίποτα. Με λεπτά, όχι να μας τα χαρίσει και θυμάμαι μια φορά επήγε ο Κώστας μας να πάρει λάδι και τον έδιωξε χωρίς να του δώσει λάδι και ήρθε στο σπίτι και έκλαιγε. Και με τα λεφτά να το πληρώσουμε. Ποτέ του δε μας αγάπησε σαν παιδιά του αδελφού του ενώ αντιθέτως η θεία μας και τα παιδιά του μας αγαπούσαν πολύ. Αυτά για το θείο μου το Γιάννη, τον αδελφό του πατέρα μας.
Ο πατέρας μας έχει και άλλα αδέλφια, έχει και τον αδελφό του το Στέλιο στην Αμερική όπου δούλευαν μαζί. Ποτέ δε μάθαμε τίποτα από αυτόν. Κι' όταν πια μας ειδοποίησε για το θάνατο του πατέρα μας δεν το μάθαμε εμείς τα παιδιά του πρώτα. Είχε και πολλά πρώτα ξαδέρφια. Ίσως είχε και μια αδερφή που δεν τη γνωρίσαμε. Την έλεγαν Σοφία. Αυτά για τον πατέρα μας.
Και τώρα ερχόμαστε στη μητέρα μας. Ο παπούς μου Γιώργος Βαλαβάνος είχε δύο αγόρια το Βασίλη και τον Αντώνη. Ο Αντώνης έχει 3 κορίτσια και 3 αγόρια. Ο Βασίλης έχει 1 αγόρι και έχει και 3 κορίτσια την Αννιώ, τη Μαρίνα και την Καλιώπη. Από την οικογλενεια του παπού μου ημόνη που μας στάθηκε κοντά μας και μας αγάπησε ήταν η θεία η Αννιώ, η οποία είχε 6 παιδιά, 4 κορίτσια και 2 αγόρια και τα κορίτσια μας κοιτάξανε που είμαστε μικρά και ερχόντανε έξω από το σχολείο και μας πέρνανε.