H θεματολογία μου.

Μία σύντομη επισήμανση. Σκοπός μου με αυτά που γράφω δεν είναι να καταρρακώσω το ηθικό κανενός. Μερικοί λένε πως είμαι υπερβολικά απαισιόδοξος, συντηρητικός και κυνικός. Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, έχω να πω πως υπό το πρίσμα του καθενός μπορεί να είμαι απαισιόδοξος. Όπως εγώ κρίνω τα πράγματα είμαι ρεαλιστής. Η απαισιοδοξία ή αλλιώς ο πεσιμισμός είναι μία στάση ζωής την οποία προσωπικά δεν ενστερνίζομαι. Ο ρεαλισμός από την άλλη πλευρά είναι στην ουσία η ορθολογική προσέγγιση και αντιμετώπιση ενός θέματος και μόνο, και όχι κοσμοθεωρία για τα όσα συμβαίνουν γύρω μας.

Τολμώ μάλιστα να πω σχετικά με τα παραπάνω ότι είμαι αισιόδοξος για τις καταστάσεις που καυτηριάζω επειδή κάποιοι δείχνουν ενδιαφέρον και ακόμα σημαντικότερα αυτοί οι κάποιοι είναι στην πλειοψηφία τους νέοι. Οι νέοι αποτελούν το παρόν του αύριο και σαν πραγματικότητα αυτό είναι από μόνο του ένα πλήρως αισιόδοξο μήνυμα. Φυσικά δε θέλω να περνιέμαι και εγώ σαν απλός παρατηρητής αλλά όπως μπορώ να βελτιώνω τις ανεπιθύμητες καταστάσεις και αυτά που γράφω κινούνται σε αυτό το πλαίσιο. Δε θέλω και δεν έχω και λόγο να είμαι "ο ρεπόρτερ που καταγράφει ένα τραγικό γεγονός δίχως να επεμβαίνει ενώ μπορεί κάνοντάς το να αλλάξει άρδην την κατάσταση".

Σχετικά με το αν είμαι συντηρητικός ή όχι δε μπορώ να πω και πολλά. Είναι καθαρά υποκειμενικό και προσπαθώντας να δω με τη ματιά κάποιου τρίτου τα αρθράκια μου νομίζω ότι δεν είναι συντηρητικά ίσως μονάχα λίγο οπισθοδρομικά με την έννοια του κλασσικου ρομαντισμού. Καταλαβαίνω άριστα σε ποιά εποχή ζω, μόνο που αυτό δε σημαίνει ότι επικροτώ όσα συνεπάγονται της εποχής αυτής. Είμαι θετικός απέναντι στην πρόοδο και πιστεύω ότι πάντα πρέπει να αποτελεί στόχο της κοινωνίας μας. Διαφωνώ πολλές φορές με τη μέθοδο και τη διαδικασία της προόδου γιατί βλέποντας μόνο το στόχο χάνουμε τις όμορφες λεπτομέρειες που θυσιάζονται για να επιτευχθεί.

Τέλος, σχετικά με τον κυνισμό μου, όσοι με γνωρίζουν καλά θα πρέπει να ξέρουν ότι αυτός είναι μέρος του "είναι" μου. Βέβαια, για το γραπτό κυνισμό μου ευθύνη φέρουν και τα θέματα με τα οποία τις περισσότερες φορές ασχολούμαι. Κατά τη γνώμη μου η θεματολογία μου ενώ είναι γενική σε βαθμό μεγάλο, άπτεται του ενδιαφέροντος όλων διότι πρόκειται προβληματισμούς σχετικά με την καθημερινότητα των περισσότερων. Ασφαλώς και δεν περιμένω να κάνω εντύπωση σε κανέναν, πόσο μάλλον σε γόνους πλούσιων οικογενειών για παράδειγμα, για θέματα οικονομικής στενότητας των νέων. Από τα άτομα αυτά για να είμαι ειλικρινής δεν περιμένω καν να έχουν την υπομονή να διαβάσουν ολόκληρο κάτι από αυτά που γράφω. Δικαιωματικά τους αφήνω να ασχολούνται με άλλου είδους προβληματισμούς όπως ας πούμε με το τί κάνει η Καλομοίρα στο σπίτι της (ο κυνισμός που λέγαμε). Τα θέματα με τα οποία ασχολούμαι επίσης πρέπει να αντιμετωπίζονται με ρεαλιστικό τρόπο, που εσφαλμένα κατά την ταπεινή μου γνώμη μπορεί να ερμηνευτεί ως απαισιοδοξία. Αποτελούν λοιπόν επιλογή δική μου, επειδή θα μπορούσα να έγραφα το οτιδήποτε ανεύθυνο και ανώδυνο όπως κριτικές για τις ταινίες που βλέπω.

Γίνομαι κουραστικός όμως και το καταλαβαίνω οπότε έχω σκοπό να σε αποζημιώσω για τον απολογητικό τόνο του σημειώματος αυτού με κάτι φρέσκο και ίσως ψυχαγωγικό καθώς επίσης και λέγοντάς σου ότι υπόσχομαι να μην ξανασχολιάσω...αυτά που σχολιάζω. Η θεματολογία μου είναι δική μου υπόθεση κι ας μείνω στο τέλος μόνος μου να διαβάζω αυτά που γράφω. Άλλωστε το κάνω από κέφι και φυσικά όχι επειδή πληρώνομαι!