Τα μαγικά δαχτυλίδια στην Ελλάδα.

Όχι, δεν το γύρισα στη μυθογραφία. Εδώ έχουμε να κάνουμε με κάτι που τελευταία φαίνεται να προβληματίζει όχι μόνο εμένα αλλά και πολλούς γνωστούς μου, τις σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων στη χώρα μας. Ας δούμε λοιπόν πρώτα ορισμένα γεγονότα. Γεγονός πρώτο: Τα σύγχρονα ελληνόπουλα φεύγουν από το πατρικό τους σπίτι σε ηλικία που κατά μέσο όρο υπερβαίνει τα 31. Γεγονός δεύτερο: Οι γάμοι έχουν μειωθεί σχεδόν κατά το 1/3 μέσα σε μία δεκαετία. Γεγονός τρίτο: Οι νέοι λιγοστεύουν με βάση τα δημογραφικά στατιστικά της Ελλάδας. Γεγονός τέταρτο: Ο μέσος όρος ηλικίας εισόδου των νέων στην εργασιακή αγορά είναι τα 25 χρόνια. Γεγονός πέμπτο: ο μέσος όρος ηλικίας γάμου είναι 34 για τους άντρες και 29 για τις γυναίκες. Τέλος, γεγονός έκτο: Μόλις το 1/5 των νέων έχει καθαρές μηνιαίες απολαβές πάνω από 1.500 €. Λογικά πρέπει να έχετε αρχίσει να καταλαβαίνετε πού το πάω.

Είμαι 28 χρονών και οι περισσότεροι φίλοι μου είναι πάνω κάτω της ίδιας ηλικίας. Στα 28 μας ασχέτως αν βρισκόμαστε σε σχέση ή όχι, όλοι ανεξεραίτως, άνδρες και γυναίκες σκέφτονται το ενδεχόμενο του γάμου. Ισχύει για όλους επαναλαμβάνω, ακόμα και για αυτούς που δεν έχουν ταίρι, ακόμα για αυτούς που έχουν αλλά είναι καμικάζι και ψάχνονται ακόμα, για εκείνους που έχουν ή δεν έχουν μόνιμη απασχόληση, για όλους. Από προσωπική πείρα και από συζητήσεις με φίλους βλέπω πως η δημιουργία μιας σχέσης σε αυτήν την ηλικία, λίγο πριν τα 30, αναγκαστικά πρέπει να εμπεριέχει την προοπτική της αποκατάστασης όπως το εννοούν οι Έλληνες εδώ και αιώνες. Αυτό μπορεί να προέρχεται είτε από τους δύο, είτε από τη γυναίκα είτε και από τον άνδρα ξεχωριστά. Επίσης, δεν είναι καν απαραίτητο να συζητηθεί παρά μόνο να εννοηθεί. Ωραία ως εδώ και αφού το διαβάζεις ακόμα πάει να πεί ότι περιμένεις να δεις τί θα γράψω παρακάτω. Μάλλον έχεις συμπεράνει ήδη ότι θα είμαι επικριτικός. Δίκιο έχεις.

Η φυσική πορεία λοιπόν μιας σχέσης σε αυτή την ηλικία, προϋπάρχουσας ή νέας έχει ως εξής: Γνωριμία, στάδιο πρώτο. Βγαίνεις για καφέ ποτό γνωρίζοντας πλέον ότι υπάρχει ανταπόκριση από το πρόσωπο απέναντί σου (αλλιώς δε θα ήταν απέναντί σου). Λες ένα σωρό ρομαντικές κοτσάνες και τεχνικά όμορφες αράδες που έχεις σκεφτεί από το σπίτι σου κάνοντας πρόβες στον καθρέφτη σου. Αναλύεις τις απόψεις σου με πολύ μαλακό τρόπο για να μη φανείς ριζοσπάστης σε καμία περίπτωση και για να μη βρεθείς προ εκπλήξεως λόγω αντίθετων προτιμήσεων από τη/τον γυναίκα/άνδρα απέναντί σου π.χ. θα πεις ότι σου αρέσει οποιοδήποτε ζωάκι κι αν έχει ο/η επιθυμητός σύντροφος, θα φας σαλιγκάρια έστω κι αν συχαίνεσαι και να τα βλέπεις κ.τ.λ. Αν είσαι άνδρας θα ανοίγεις τις πόρτες του καταστήματος, του φρεσκοπλυμμένου αυτοκινήτου, του σπιτιού κ.ο.κ, θα πληρώνεις για κάποιο διάστημα το λογαριασμό αφήνοντας φιλοδώρημα (πουρμπούρι στα Ελληνικά) που θα το σκέφτεσαι για όλη την υπόλοιπη εβδομάδα και θα τηλεφωνείς στην/στον υποψήφια/ο σύντροφο ανεξέλεγκτα.

Το δεύτερο στάδιο, στο οποίο θα εισέλθεις με γνώμονα την ανάγκη, την ελευθερία των ηθών του ζευγαριού και την ελευθερία κινήσεων στο συγκεκριμένο περιβάλλον που κινείσαι, είναι το σεξ, ο έρωτας και όπως αλλιώς θέλεις να το πεις. Λίγο άγχος, λίγο αδημονία, λίγο υπερβολή την πρώτη φορά και μεγάλη προσπάθεια να είναι καλό αλλά να φανείς και μετριόφρων και αυτοδίδακτος (σα να μην έχεις πάει με άλλους γιατί έτσι προστάζει η κοινωνία). Απαραίτητα μετά την πρώτη φορά περιγράφεις το σύντροφο με τα καλύτερα λόγια (κοπλιμέντα για το σώμα, για τη διάθεση και τη σεξουαλικότητα είναι πάντα δεκτά κι πρέπει να περιμένεις και την αντίστοιχη φιλοφρόνηση του άλλου). Συνάμα λες και τις πρώτες λέξεις του ερωτευμένου, αγάπη μου, μωρό μου κ.τ.λ. για να φανεί η σύνδεσή σου με τον άλλον και να μην πιστεύει ότι ήταν για μία μόνο φορά. Και πάλι δεν είσαι ο εαυτός σου, δηλαδή δεν μπορείς να κάνεις στον άλλον ό,τι θες (για να μη σε πούνε...) και πρέπει να προσέχεις τη συμπεριφορά σου (εκπνοή από άλλο σημείο του σώματός σου εκτός του στόματος σημαίνει την επιτόπια λήξη της συνεύρεσης και της σχέσης με ότι συνεπάγεται). Τη δεύτερη και την τρίτη φορά που συμβαίνει αρχίζεις να απελευθερώνεσαι (..κάπου είχα δει κατά τύχη μια αηδιαστική σκηνή που 2 έκαναν το τάδε...μήπως θες να το δοκιμάσουμε έτσι για αλλάγή). Κατά το δεύτερο στάδιο συνεχίζεις να βγαίνεις για καφέ, ποτό φαγητό. Το φιλοδώρημα μειώνεται στο κανονικό και δεν επιμένεις πια όταν ο σύντροφος θέλει να πληρώσει τα μισά του λογαριασμού.

Το τρίτο στάδιο περιέχει γνωριμία με τους φίλους σου αφού τους έχεις δασκαλέψει να μη τους ξεφύγει οτιδήποτε θα σε έκανε να φανείς ανεύθυνος, επιπόλαιος και πονηρός. Ακόμα δεν πρέπει να γίνει καμιά αναφορά για προηγούμενη σχέση σου. Στο στάδιο αυτό έχουμε και τις απαραίτητες ρομαντικές διακοπές με το σύντροφο. Βήμα καθοριστικό για τη διαρκή συμπεριφορά του σε περιβάλλον εικονικής πραγματικότητας συμβίωσης. Επίσης φρόνιμο είναι να εκδηλώσεις την αγάπη σου στον άλλο με λόγια και με έργα-δώρα. Εδώ καταλήγουν τα χρήματα με κάποια προσαύξηση που γλίτωσες από τα μειωμένα φιλοδωρήματα. Αμ τί, έτσι έυκολα θα γλίτωνες;

Το τέταρτο στάδιο είναι το κρίσιμο στάδιο διαπραγματεύσεων. Έχει περάσει αρκετός καιρός που είστε μαζί και πρέπει να αρχίσετε να σκέφτεστε ότι πρέπει να μείνετε μαζί. Βασικά πλεονεκτήματα που τυπικά αναφέρονται στο στάδιο των διαπραγματεύσεων είναι α) το μειωμένο κόστος συμβίωσης και β) η εξοικονόμηση χρόνου από εκμηδενισμό μετακινήσεων. Η απόφαση δεν αργεί πολύ έπειτα από τον πρώτο γύρο διαπραγματεύσεων. Τα χρήματα που γλιτώνεις τώρα από τον τερματισμό δώρων πάνε στην αγορά οικιακού εξοπλισμού.

Πέμπτο στάδιο νομίζω πως όλοι γνωρίζουν ποιό έιναι. Η επίσημη επίσκεψη στο σπίτι των πεθερικών, οι ευχές μετά τυμπανοκρουσιών και η αναμονή ορισμού του επίσημου γεγονότος. Λοιπόν, στο στάδιο αυτό έχουμε και τη ΔΕΣΜΕΥΣΗ. Μερικοί αναρωτιούνται τί σημαίνει αυτό (εγώ πάντως σίγουρα). Αν έχω καταλάβει σωστά δίνεις ένα μαγικό δαχτυλίδι στο ταίρι σου το οποίο με τις υπερφυσικές του δυνάμεις διώχνει τους επίδοξους μνηστήρες όπως ο αγιασμός διώχνει τα βαμπίρ. Ακόμα, το μαγικό δαχτυλίδι όταν έρθει στην κατοχή της γυναίκας σημαίνει ότι θα κάνει με μαγικό τρόπο άλλα δύο μικρά δαχτυλίδια άλλου χρώματος βέβαια. Η δύναμη των τριών δαχτυλιδιών είναι μοναδική. Αυτομάτως τα προβλήματα του ζευγαριού λύνονται από το δίκαιο κριτή-τζίνι των δαχτυλιδιών. Οι μαγνητικές δυνάμεις των δαχτυλιδιών στα χέρια του ζευγαριού θα τους κρατά για πάντα μαζί και θα εξαγνίσει την αιώνια σχέση τους. Ακόμα τα δαχτυλίδια έχουν την ιδιότητα να καθιστούν καρπερό το ζεύγος επιτρέποντάς του επιτέλους να κάνουν απογόνους.

Τα υπόλοιπα στάδια της σχέσης δεν αναφέρονται για ευνόητους λόγους. Σε αυτό το σημείο να επισημάνω πως προσωπικά δεν πιστεύω σε μαγικά δαχτυλίδια και δεν πιστεύω τις δεσμευτικές ιδιότητες που τους αποδίδουν. Μία σχέση μπορεί εύκολα να διαλυθεί είτε είσαι παντρεμένος είτε όχι. Η συμβίωση δεν είναι κάτι το αρνητικό αλλά πρέπει να γίνει μετά από ώριμη σκέψη και χρήση της λογικής. Στις μέρες μας είναι δύσκολο να ξεκινήσεις οικογένεια εξ' αιτίας των γεγονότων της πρώτης παραγράφου. Η δέσμευση είναι και πρέπει να είναι ζήτημα καρδιάς. Αν κάποιος δεν είναι σίγουρος έχει περισσότερες πιθανότητες αν αναζητήσει κάπου αλλού την τύχη του μετά το στάδιο της συγκατοίκησης. Αν δεν υποκρίνεσαι και λες αυτό που πιστεύεις από την αρχή της σχέσης μόνο κερδισμένος θα βγεις ακόμα και αν αυτό κοστίσει την ίδια τη σχέση. Η ελληνική κοινωνία εξελίσσεται, η γυναίκα έχει διαφορετικό ρόλο σε ετούτη. Οι σχέσεις πρέπει και αυτές να εξελίσσονται και να συμβαδίζουν με την πραγματικότητα, που είναι δύσκολη. Η ελληνική κοινωνία πρέπει να πάψει να πιστεύει στα μαγικά δαχτυλίδια διότι λειτουργούν ως placebo για όλους. Η δύναμη της αγάπης πρέπει να υπερβαίνει τους ανύπαρκτους μαγικούς μαγνήτες δαχτυλιδιών.

Διακοπές σε χωματερές.

Ως γνωστόν στη χώρα μας σήμερα δεν υπάρχει βιομηχανία με την παραδοσιακή έννοια της λέξης. Όχι ότι ποτέ υπήρχε σοβαρή βιομηχανία, αλλά ας πούμε πως στο παρελθόν παράγαμε ένα μέρος των προϊόντων των βιομηχανικών που μας χρειάζονται. Θα θυμούνται όλοι στις ταινίες του παλαιού ελληνικού κινηματογράφου τον όρο "κόρη βιομηχάνου" (όπως λέμε "πελάτου", αγαπητέ πελάτα κ.τ.λ.). Είναι κάπως θλιβερό οφείλω να ομολογήσω αλλά εξίσου αναμενόμενο έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα. Πώς ήρθαν τα πράγματα; Ε να, αποεικνύεται ότι ο Έλληνας πληρώνεται πολλά για την εργασία του ανειδίκευτου εργάτη (σ.σ. 650€ περίπου). Επίσης, η εργασία του Έλληνα ανειδίκευτου εργάτη συνοδεύεται από υψηλές εισφορές. Και δε μιλάμε για το 1/3 των εισφορών που πληρώνουμε στο ταμείο μας για να έχουμε δωρεάν περίθαλψη (ο Θεός να την κάνει...όχι δωρεάν αυτό το καταπίνουμε, περίθαλψη!), μιλάμε για τα υπόλοιπα 2/3 που πληρώνει ο εργοδότης για την ασφάλιση του εργαζόμενου. Άρα τί μένει; Τίποτα. Όσες βιομηχανίες δεν έκλεισαν ελέω Ευρωπαϊκής Ένωσης μεταφέρθηκαν σε γειτονικές μας χώρες στα Βαλκάνια με φτηνά εργατικά χέρια. Τα χρήματα έτσι μένουν στις βαθειές ελληνικές τσέπες και στις ρηχές των αλλοδαπών εργατών. Αυτό που έμεινε πίσω για τους Έλληνες είναι ο τουρισμός και ο τομέας παροχής υπηρεσιών.

Ο τουρισμός αντιστοιχεί σε ένα πολύ σημαντικό ποσοστό του ελληνικού ΑΕΠ και σε ένα ακόμα σημαντικότερο ποσοστό απασχόλησης σε αυτόν. Αυτή είναι η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας και τίποτα άλλο. Υπήρξε ανάπτυξη στον τομέα του τουρισμού έστω και αλλόκοτη εφόσον αναπτύχθηκε άναρχα, αλλά επειδή το ατού μας είναι οι φυσικές ομορφιές και η περιβόητη ελληνική φιλοξενία, αυτή η άναρχη τουριστική ανάπτυξη θεωρήθηκε από τους ξένους επισκέπτες ρομαντικό στοιχείο αρχικά(Μύγδαλα, μύγδαλα). Ο τουρισμός στην Ελλάδα λοιπόν έδειχνε σημαντικά σημάδια συνεχούς ανόδου με τους ξένους επισκέπτες ανά έτος να ξεπερνούν τα 15.000.000. Το ρευστό έρρεε στις τσέπες μας ώσπου μάθαμε με πικρό τρόπο ότι μάλλον οι τάσεις ανόδου του κλαδου δε θα συνεχιστούν. Οι λόγοι πολλοί και διάφοροι με κυριότερους τον αυξανόμενο ανταγωνισμό στην ποιότητα, στις τιμές και στην ελκυστικότητα του τόπου από άποψη φυσικής ομορφιάς. Εντάξει, τα πρώτα δύο τα καταλαβαίνουν όλοι (βλέπε πακέτα διακοπών στην Τουρκία στις μισές τιμές με πολύ καλύτερο επίπεδο παροχής υπηρεσιών) αλλά τί τρέχει με τη φυσική μας ομορφιά; Χάθηκε; Εν μέρει ναι. Η οικιστική ανάπτυξη της Αθήνας, της πρωτεύουσας και ιστορικού κέντρου της χώρας δε σηκώνει άλλα σουλουπώματα. Η Αθήνα είναι μια πόλη άχρωμη, βρώμικη και κακομοίρικη. Πεζόρομοι δεν υπάρχουν, οι χώροι πρασίνου όντως υπάρχουν με λιγοστά πεύκα και νερατζιές μέσα σε ποώδη βλάστηση χρησιμοποιημένων συριγγών και πλαστικών συσκευασιών. Υποδομές δε νοούνται. Ας μην πούμε για τις απαραίτητες υποδομές για τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Τα κάθε λογής μνημεία χάνονται μέσα στο τσιμέντο και τις πολυκατοικίες τύπου σόβιετ που μετρούν δεκαετίες και ήρθαν ως απόρρεια αθρόας εσωτερικής μετανάστευσης. Τί να πρωτοπώ; Υπάρχουν άπειρα κακά στην πόλη αυτή και τα βλέπουν μόνο όσοι έχουν κάνει διακοπές και σε πόλεις του εξωτερικού.

Οι υπόλοιπες μεγάλες πόλεις της Ελλάδας έχουν εξίσου τραγική εμφάνιση και υποδομές και δυσκολότατη πρόσβαση. Για παράδειγμα αναλογιστείτε κάποιον ξένο που για μία άγνωστη αιτία θέλει να πάει στη Λάρισα ας πούμε. Ο Οδυσσέας θα έκανε πιο λίγο καιρό για να πάει στην Ιθάκη. Τα νησιά μας από την άλλη διατηρούν τις ομορφιές τους κατά κύριο λόγο αν βέβαια από την πολυκοσμία και τη φασαρία του καλοκαιριού καταφέρεις να κινηθείς σε αυτά είτε με αυτοκίνητο είτε με τα πόδια. Το περιβάλλον τους πάντως έχει αλλοιωθεί ανεπανόρθωτα με ακαλαίθητες τις περισσότερες φορές επεμβάσεις που αποσκοπούν φυσικά στη μεγιστοποίηση του κέρδους κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Ούτε λόγος ασφαλώς για ποιοτικό τουρισμό. Βλέπε Μάλια Κρήτης όπου ο τόπος διαφημίζεται από τους ντόπιους σαν το υπέρτατο μέρος της ακολασίας (endless partying spot το λένε εκείνοι).

Μία από τα ίδια και για τη φημισμένη ελληνική φιλοξενία. Welcome, welcome θρι χάντρεντ γιούρος. Τα rooms to let σταμάτησαν να "πουλάνε" διότι πλέον ο τουρίστας (και ο Έλληνας τουρίστας είναι)θέλει το σπα του, τα μανικιούρ του, τα μαγαζιά μέσα στο ξενοδοχείο, το καλό του το φαγητό και πολλά άλλα. Η ελληνινική φιλοξενία φτάνει ως εκεί που τελειώνει ο παράς του άλλου.

Εμείς οι Ελληνάρες, οι αδέκαστοι κριτές όλων των χωρών του πλανήτη λέμε "και πού θα βρεις τέτοια μέρη με τέτοιες ομορφιές;". Παντού. Υπάρχουν πανέμορφα μέρη όχι μακριά απότη δική μας μιζέρια. Τα Βαλκάνια ως ένα παράδειγμα αποτελούν τόπους παρθένας τουριστικής ανάπτυξης και με εξαιρετικά προσιτές τιμές. Έχει ποτέ κανείς αναρωτηθεί πριν ρωτήσει τον άλλον πού θα βρει τέτοια μέρη αν αξίζουν οι Δαλματικές ακτές; Αν οι Άλπεις αξίζουν να τις επισκεφτείς; Εμείς βασιστήκαμε πολύ καιρό στη φύση και δεν τη σεβαστήκαμε καθόλου. Ας τη χάσουμε λοιπόν τη μοναδική μας βιομηχανία να δούμε τί θα απογίνουμε. Και επειδή ο Έλληνας το τιμά το εγχώριο προϊόν πάντα, θα μείνουμε εμείς οι Έλληνες μόνοι μας να κάνουμε διακοπές στη χωματερή μας.

Σίλβιο, όλα τα λεφτά!

Ο λόγος για τον Ιταλό ηγέτη Σίλβιο Μπερλουσκόνι που για μια ακόμα φορά ξεπέρασε τα όρια. Όχι τα όρια της πολιτικής αλλά αυτά τις ευπρέπειας. Ο κύριος Μπερλουσκόνι σχολιάζοντας την εκλογή του νέου προέρου των Ηνωμένων Πολιτειών δήλωσε ότι ο νέος πρόεδρος είναι ωραίος, νέος και μαυρισμένος! Υπεραμύνθηκε μάλιστα της δήλωσής του λέγοντας ότι έκανε πλάκα και αποκάλεσε ηλιθίους τους δημοσιογράφους που δεν κατάλαβαν το χιούμορ του. Σ' αυτό το σημείο να πω ότι η συμπληρωματική δήλωση του Σίλβιο Μπερλουσκόνι έχει πολλές ομοιότητες με εκείνη της Σάρα Πέϊλιν σχετικά με τις απόψεις της ότι η Αφρική είναι χώρα και όχι ήπειρος. Αναρωτιέμαι λοιπόν αν αυτό το χιούμορ του κυρίου Μπερλουσκόνι έγινε κι' επίσημο, δηλαδή αν έστειλε συγχαρητήρια επιστολή τον κύριο Ομπάμα λέγοντάς του "Εκ' μέρους του Ιταλικού λαού σας συγχαίρω για την εκλογή σας ως πρόεδρο και σας θεωρώ άξιο επειδή η νεότητά σας εκπροσωπεί το όραμα όλων των νέων. Επίσης να σας πω ότι είστε εξαιρετικά συμπαθής σε εμένα και στη σύζυγό μου επειδή σας θεωρούμε πολύ ωραίο άντρα και θα θέλαμε να μάθουμε πώς καταφέρατε αυτό το υπέροχο μαύρισμά σας!". Μία τέτοια επιστολή και το περιεχόμενο κατά τον κύριο Μπερλουσκόνι είναι αστεία και όντως θα μπορούσα να την φανταστώ σαν τηλεφωνική φάρσα κάποιου redneck προς τον Αμερικάνο πρόεδρο.

Ο κύριος Μπερλουσκόνι όμως προκαλεί για πολλοστή φορά με τη συμπεριφορά του και όλοι ξέρουν ότι είναι πλέον γραφικός. Ο εκπρόσωπος του ιταλικού λαού είναι ρατσιστής, σεξιστής και ανώριμος. Δε θα πω πολλά για αυτόν επειδή φροντίζει ο ίδιος με τις πράξεις του να μας αποδεικνύει κάθε μέρα το ποιόν του. Άλλωστε τυχαίνει να είναι ο ηγέτης της χώρας που γέννησε τους paparazzi.

Εδώ ο κόσμος χάνεται...

Μία επισήμανση. Τις τελευταίες μέρες κάπου κάπου στα ψιλά των εφημερίδων και στο διαδίκτυο βγήκε μία είδηση για έναν πόλεμο σε μία χώρα σε μία ήπειρο. Όσοι από εσάς το πήρατε χαμπάρι πραγματικά θα ήθελα ως επιβεβαίωση να μου πείτε ποιός είναι ο πόλεμος, σε ποιά χώρα και σε ποιά ήπειρο. Βλέπετε το θέμα δεν έχει κάλυψη γιατί δεν τολμούν ανταποκριτές να παρευρεθούν στον, πόλεμο, στην χώρα, στην ήπειρο επειδή δε μπορεί να υπάρξει εγγύηση της ασφάλειάς τους. Γι' αυτό δε μεταδίδονται και φαντασμαγορικές εικόνες νυχτερινών επιδρομών στις πόλεις με αντιαεροπορικά πυρά να κάνουν τη νύχτα μέρα. Γι' αυτό και επειδή ο πόλεμος είναι εμφύλιος και δεν υπάρχουν εντυπωσιακές εικόνες από μάχες. Είναι επίσης και χρόνιο το φαινόμενο και δε διαφαίνεται λύση σε αυτό.

Ή μήπως είναι ότι δε δίνουμε δεκάρα επειδή υπάρχουν πιο σημαντικά ζητήματα; Βεβαίως και υπάρχουν! Τί; Δε με πιστεύεις; Όχι δε λέω για την παγκόσμια οικονομική κρίση. Ούτε για τα σκάνδαλα με τους επενδυτές που φορούν ράσα. Μιλάω για το γεγονός που μονοπωλεί και καθηλώνει την οικουμένη. Καλά, θα το μαρτυρήσω. Ο κύριος Καρβέλλας και η κυρία Πάνια (προσωπικότητες παγκοσμίου βεληνεκούς) δε σταμάτησαν σε μπλόκο της ελληνικής αστυνομίας!

Οι καιροί μας έχουν χαρακτηριστεί ως καιροί της τεχνολογίας και της άμεσης πληροφόρησης. Όταν το θεαματικό ανθρωποκυνηγητό της ελληνικής αστυνομίας με το ζεύγος Καρβελλόπανια είναι κεντρικό θέμα στα δελτία ειδήσεων και οι ανθρώπινες ζωές φεύγουν με ρυθμό χαντρών κομπολογιού και κανένας δεν ενδιαφέρεται (άλλωστε κανείς δε θα ζήσει για πάντα και αν τυχόν γίνει κανά θαύμα και ζήσει στον αιώνα τον άπαντα τότε μόνο μια φορά θα κυνηγήσει η αστυνομία τον Καρβέλλα) καταλαβαίνουμε ότι ο χαρακτηρισμός της εποχής μας ως εκείνης με την άμεση ενημέρωση είναι αβάσιμος και επικίνδυνος. Τρώμε τα εύκολα και προσπαθούμε πολύ για να μάθουμε τα σοβαρά. Κύριοι, η εποχή μας δεν είναι της πληροφορίας, είναι η εποχή του ζεστού χρήματος που ρέει στις τσέπες μας και στο μυαλό μας. Ο θάνατος μας αρέσει πολύ στις ταινίες αλλά στην αληθινή ζωή τρομάζει και δε γεμίζει τις τσέπες μας. Πριν από 100 χρόνια μια είδηση για κάποιον μακρινό πόλεμο δε θα είχε τη δυνατότητα να φτάσει ποτέ στ' αφτιά μας, σήμερα δεν έχει την πιθανότητα να φτάσει. Κύριοι πριν από 100 χρόνια είχαμε ήσυχη τη συνείδησή μας γιατί δε γνωρίζαμε και πηγαίναμε στην εκκλησία κάθε Κυριακή. Σήμερα δε γνωρίζουμε γιατί δε μας απασχολεί και πηγαίνουμε στην εκκλησία για να ξορκίσουμε το θάνατο (μακριά από μας). Έχουμε άραγε ήσυχη τη συνείδησή μας όταν μαθαίνουμε για τα καμώματα του Καρβέλλα και των μεσιτών-παπάδων; Μήπως χρειάζεται να μάθουμε περισσότερα και να κάνουμε και κάτι γι' αυτά; Μήπως είναι καλύτερα να πάμε για ύπνο, να μην μάθουμε τίποτα και να ξυπνήσουμε να πάμε στην εκκλησία; Δε γνωρίζω τί πιστεύει ο καθένας και πόσο καθαρή είναι η συνείδηση του καθενός. Έχω να πάω στην εκκλησία από το Πάσχα...

Μαθήματα Αμερικάνικης Ιστορίας.

Χθες το βράδυ σκεφτόμουν μετά από πολύ καιρό είναι η αλήθεια ένα περιστατικό που συνέβη αμέσως μετά την άφιξή μου επί αμερικάνικου εδάφους. Εγώ λοιπόν πήγαινα για να εργαστώ στην Αμερική και επομένως να μείνω αρκετό διάστημα. Ασφαλώς πριν συμβεί αυτό έπρεπε να κάνω όσες διαδικασίες προβλέπονται από τις διατάξεις και τις συμφωνίες μεταξύ της Ελλάδας και των Η.Π.Α. , πράγμα που σημαίνει επίσκεψη στην αμερικάνικη πρεσβεία στην Αθήνα για έκδοση της βίζας μετά της παράστασης όλων των απαραίτητων δικαιολογητικών και παραβόλων. Το είδος της βίζας που ζητούσα εγώ είναι πολύ διαφορετικό από την τουριστική βίζα με την έννοια ότι ανεξαρτήτως εθνικότητας όλοι όσοι θέλουν να κάνουν εκείνο που ήθελα εγώ πρέπει να περάσουν από την ίδια διαδικασία.

Όταν πήγα στην πρεσβεία με εξαίρεση έναν ναυτικό και εμένα όλοι οι υπόλοιποι ήθελαν τουριστική βίζα. Έπρεπε επομένως να κλείσουν ραντεβού ένα μήνα πριν μέσω της κακής αντίστοιχης υπηρεσίας της πρεσβείας, να στοιβαχτούν στην είσοδό της το πρωινό της καθορισμένης μέρας και έπειτα να περιμένουν πίσω από ένα γκισέ με τις ώρες και ενδεχομένως να χρειαστεί να ξαναπαρουσιαστούν για τον ίδιο λόγο την επόμενη λόγω αδυναμίας διεκπαιρέωσης της αιτήσεώς τους εξαιτίας αυξημένου φόρτου εργασίας των δύο υπαλλήλων της πρεσβείας στο συγκεκριμένο τμήμα. Όπως είναι λογικό οι σκηνές που ακολουθήσαν την είσοδό μου στην πρεσβεία με γύρισαν αρκετά χρόνια πίσω και στις παιδικές μου αναμνήσεις από αντίστοιχες θύμισες ωρών αναμονής και εκνευρισμού στην εθνική τράπεζα της Ελλάδος, πριν μπουν τα καθίσματα για το κοινό, πριν βγουν τα μηχανήματα που δίνουν αριθμό και πριν ασφαλώς κυκλοφορήσουν οι κάρτες ΑΤΜ. Και κάτι άλλο μου θύμισε που αν και δεν αποτελεί βίωμά μου, ευτυχώς, το έχω δει πολλάκις σε ταινίες με θέμα τον πόλεμο του Βιετνάμ. Το συνωστισμό και το μπάχαλο που επικρατούσε στην εκεί αμερικάνικη πρεσβεία λίγο πριν το κλείσιμό της. Μόνο που εδώ όσοι στοιβάζονταν δε ζητούσαν πολιτικό άσυλο αλλά να κάνουν τα ψώνια τους στις καλές γειτονιές του NYC, που όπως και να το κάνουμε έχει μια πιο κοσμοπολίτικη λάμψη από την Κηφισιά μας.

Όπως προκύπτει από τα παραπάνω αγανάκτησα από τον εξευτελισμό στον οποίο υπόκεινται όσοι συμπατριώτες μας θέλουν να ταξιδέψουν στις Η.Π.Α. Στο κάτω κάτω θέλουν να πάνε να αφήσουν το τόσο αναγκαίο συνάλλαγμά τους στην Αμερική. Για να καταλάβουμε για τί πράγμα μιλάω τονίζω ότι αντίστοιχη συμπεριφορά από τους Αμερικάνους έχουν μόνο οι Πακιστανοί και όσοι αποτελούν ως έθνος άμεση θεωρητικά απειλή προς τις Η.Π.Α., δίχως να θέλω να θίξω κανέναν ούτε τους συμπαθέστατους Πακιστανούς.

Μετά από όλα αυτά ήμουν και εγώ έτοιμος να ταξιδέψω στην γη της Επαγγελίας. Το ταξίδι μακρινό και μαζί με τις ώρες αναμονής στο αεροδρόμιο και όλα τα συναφή μέχρι την αποβίβαση στη Νέα Υόρκη είχαν ήδη περάσει πάνω από 13 ώρες από τότε που έφυγα από το σπίτι μου. Κατά τη διάρκεια της πτήσης παράλληλα μοιράζεται ένα έντυπο το οποίο και οφείλεις να συμπληρώσεις με ερωτήσεις του τύπου: "Είστε τρομοκράτης;". Εφόσον φτάσεις στον προορισμό σου πρέπει απαραιτήτως να περιμένεις και πάλι σε ουρά στα γκισέ του αεροδρομίου για να επιβεβαιωθεί ότι κατέχεις όλα τα απαραίτητα έντυπα και φυσικά τη βίζα σου. Ουκ ολίγες φορές παρουσιάζονταν προβλήματα και σε αυτό το στάδιο για τους ταξιδιώτες. Βάζοντάς τα με τη ρημάδα την τύχη μου, το ίδιο συνέβη και σε εμένα, εμένα δεν βρέθηκε ένα έντυπο του οποίου την ύπαρξη αγνοούσα. Εγώ το μόνο που έκανα ήταν να παραδώσω στον υπάλληλο (αστυνομικό) του γκισέ όποια έγγραφα μου είχαν δοθεί στην πρεσβεία μαζί με έναν φάκελο που έγραφε πάνω του να ανοιχτεί από τους υπαλλήλους υποδοχής ταξιδιωτών (τον αστυνομικό στο γκισέ). Μη βρίσκοντας το εν' λόγω έγγραφο, ο υπάλληλος-αστυνομικός του γκισέ μου εξήγησε ότι πρέπει να πάω σε ένα άλλο γραφείο παραδίπλα για να εξετάσει τα χαρτιά μου ένας άλλος υπάλληλος-αστυνομικός. Κουρασμένος και χωρίς καμία διάθεση διαφωνίας παρά μόνο ανησυχία πήγα και 'γω εκεί που μου υποδείχτηκε μόνο και μόνο για να περιμένω και πάλι τη σειρά μου να εξυπηρετηθώ (τρόπος του λέγειν). Όταν επιτέλους έφτασε και η δική μου σειρά μου ζητήθηκε το ίδιο έγγραφο που έλειπε και από πριν, λες και το 'κρυβα επίτηδες. Είπα πως δεν το έχω και έδωσα ό,τι είχα χαρτιά είχα. Μάλιστα όταν επιχείρησα να εξηγήσω στον υπάλληλο-αστυνομικό ότι μου είχε δοθεί και ένας φάκελος τον οποίον δεν άνοιξα, ο υπάλληλος-μπάτσος μου συνέστησε σε πολύ αυστηρό ύφος να του μιλάω καλύτερα (επειδή δεν τον αποκάλεσα sir λες και ήταν κάποιος λόρδος). Με τα πολλά και ενώ οι αποσκευές μου πλέον ήταν οι μόνες που περιφέρονταν κυκλικά στον ιμάντα μεταφοράς τους χωρίς εγώ να έχω τη δυνατότητα να τις παραλάβω βρέθηκε το επίμαχο έγγραφο μέσα στο φάκελο που έγραφε με έντονα κόκκινα γράμματα να μην ανοιχτεί παρά μόνο από τον υπάλληλο-μπάτσο της υπηρεσίας του αεροδρομίου. Φεύγοντας χωρίς καμία διάθεση για περαιτέρω κουβέντα ο Ασιάτης υπάλληλος-μπάτσος του γραφείου με ρωτάει αφού φυσικά είχε ρίξει μια ματιά στα χαρτιά μου και γνώριζε ότι είμαι Έλληνας:

-Ποιόν θεωρείς τον σπουδαιότερο Έλληνα όλων των εποχών;
-Υπάρχουν πολλές επιλογές και δεν μπορώ να πω κάποιον συγκεκριμένο, αλλά αν διάλεγα κάποιον αναμορφωτή της σύγχρονης ιστορίας της Ελλάδας θα έλεγα τον Ε. Βενιζέλο.
Προφανώς αναστατωμένος που δεν ανέφερα αυτό που ήθελα να ακούσει, με ηλίθιο ύφος ξερόλα είπε:
-Όσες φορές έχω ρωτήσει κάποιον Έλληνα μου απαντάνε όλοι ότι ο σημαντικότερος είναι ο Μέγας Αλέξανδρος. Εγώ όμως πάντα τους λέω ότι ο Μέγας Αλέξανδρος δεν ήταν Έλληνας.

Αν δεν ήμουν τόσο κουρασμένος και ελαφρώς επιφυλακτικός καθώς ήταν η πρώτη μου ώρα στο έδαφος των Η.Π.Α. θα του απαντούσα αναλόγως πράγμα που δεν έγινε αφού έφυγα αγανακτισμένος μεν αλλά ανήσυχος ακόμα επειδή είχα αργήσει. Αυτό που με βασανίζει ακόμα και τώρα τόσο καιρό μετά είναι το τί ακριβώς θα του έλεγα. Παραθέτω λοιπόν τις πιθανές μου απαντήσεις και περιμένω από εσάς ένα σχόλιο.

Α) Απλά να τον βρίσω και να φύγω.

Β) Να μπω στη διαδικασία να τον ρωτήσω αν η γκόμενα του Κινέζου-Αμερικάνου ήταν Σκοπιανή.

Γ) Να του πω ότι χαίρομαι ιδιαιτέρως που γνωρίζω έναν Αμερικάνο που γνωρίζει ότι Μέγας Αλέξανρος δεν είναι μάρκα τυριού και ότι η Ελλάδα είναι χώρα και όχι λιπαντικό.

Δ) Να τον ρωτήσω αν αυτά τα λέει επειδή είναι ένας περήφανος ιθαγενής Αμερικάνος.

Ε) Να του πω ότι μπορεί να έχει και δίκιο από την πλευρά του να το πιστεύει αυτό αλλά επίσης πρέπει να μάθει ότι όλος ο υπόλοιπος κόσμος εκτός Αμερικής γνωρίζει τους Αμερικάνους ως έθνος (ο Θεός να το κάνει) ηλιθίων με τρανότερη απόδειξη ότι εκλέχτηκε δημοκρατικά και αξιοκρατικά ο πιο ηλίθιος άνθρωπος του κόσμου ως πρόεδρός τους.

Εγώ τον άφησα λοιπόν να χαίρεται τον προσωπικό του θρίαμβο και να λέει στους συναδέλφους-υπαλλήλους-μπάτσους την ιστορία για το πώς κατατρόπωσε τον απείθαρχο Έλληνα. Αυτό το ανθρωπάκι, ο υπαλληλίσκος, ο μπασταρδεμένος Αμερικάνος που ζει σε εδάφη που μόνο προπατορικά δεν μπορούν να λεχτούν, που χρησιμοποιεί μια γλώσσα φτωχή, κλεμμένη από τα ξαδέρφια τους, τους Άγγλους, που ζει με χρήμα ματωμένο από άδικες σύγχρονες σταυροφορίες, που κάνει ήρωες τους ανίκανους και τους κουτοπόνηρους, που ζει σε μία βυθιζόμενη κοινωνία από πτώση αξιών, που είναι δέσμιος της προπαγάνδας είχε μόνο το μυαλό να μου πει ετούτη την εξυπνάδα. Με μυαλά σαν και το δικό του επιφανιακά, φαιδρά και παιδικά η Αμερική θα μείνει στην ιστορία σίγουρα σαν αυτοκρατορία όχι όμως όπως εκείνης του Μεγάλου Αλεξάνδρου που δημιουργήθηκε δια πυρός και σιδήρου, αλλά ως αυτή που δημιουργήθηκε συγκυριακά δια αλλοτρίων ηλιθίων.

AMERICA LAND OF THE DEAD MINDS

Barack Obama το είδωλο.

Πλέον όλοι γνωρίζουμε ποιός είναι ο επόμενος πρόεδρος των Η.Π.Α. και η εκλογή του λογικά πρέπει να είναι η πιο ελπιδοφόρα εκλογή προέδρου των Η.Π.Α. όλων των εποχών. Η ελπίδα δεν πηγάζει μόνο από τους κατοίκους των Ηνωμένων Πολιτειών αλλά έχω την αίσθηση από όλους τους κατοίκους του πλανήτη. Σε αυτήν την εκλογή υπάρχουν πολλές πρωτιές. Ο Ομπάμα είναι ο πρώτος μαύρος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Δε χρησιμοποιώ τη λέξη αφροαμερικάνος ενώ τον χαρακτηρίζει επειδή και μόνο οι Αμερικάνοι έχουν μάθει να μην τους αρέσει η λέξη "μαύρος". Βέβαια αυτό είναι κάτι που εκείνοι δημιούργησαν με τις τερατωδίες τους σχετικά με το θέμα της σκλαβιάς και άρα θα τους αφήσω μόνους τους να το ξεδιαλύνουν όσο εγώ θα χρησιμοποιώ τον όρο εφόσον σύμφωνα με τη βιογραφία του ανθρώπου είναι περισσότερο μαύρος από αφροαμερικάνος.

Ο Ομπάμα γεννήθηκε στη Χαβάη έπειτα από το σμίξιμο της Αμερικανίδας (με Αγγλοσαξωνικές ρίζες) μητέρας του με τον Κενυάτη φοιτητή πατέρα του. Το μεσαίο όνομα του Ομπάμα είναι Χουσεϊν και είναι εύκολο να καταλάβει κανείς γιατί δεν το χρησιμοποιεί. Η μητέρα του όταν ήταν βρέφος χώρισε με τον πατέρα του, ο οποίος και πέθανε στη χώρα του στη συνέχεια χωρίς να ξαναδεί τον γιο του. Ο νέος σύντροφος της μητέρας του ήταν από την Ινδονησία και μετακόμισαν στη Τζακάρτα όπου μέχρι τα 10 του ο μικρός Ομπάμα πήγε σχολείο εκεί. Επομένως βλέπουμε και μια άλλη πρωτιά εκτός του χρώματος του δέρματός του. Ο Ομπάμα είναι ότι κοντινότερο στο Ισλάμ από οτιδήποτε άλλο έχουμε δει στην προεδρία των Η.Π.Α. Επίσης από τη βιογραφία του προκύπτει ότι είναι από τους λίγους προέδρους μιας χώρας που πραγματικά έχουν εργαστεί στη ζωή τους. Η εργασία του αρκετές φορές είχε να κάνει με κοινοφέλειες και η πορεία του καταδεικνύει ότι πέτυχε με την αξία του. Άλλη μια σημαντική διαφορά του με τους υπολοίπου είναι η οικογενειακή ανεξαρτησία του από την πολιτική. Κανείς στο οικογενειακό του περιβάλλον δεν είχε ασχοληθεί με αυτήν στο παρελθόν. Ο τωρινός πρόερος είναι υιός πρώην προέδρου και η κύρια αντίπαλός του στις εσωκομματικές εκλογές ήταν σύζυγος πρώην προέδρου.

Αρκετά όμως με τις ιδιαιτερότητες του Ομπάμα που πηγάζουν από την ίδια του την ύπαρξη. Ας δούμε λίγο πώς μπορεί να δώσει ελπίδα και γιατί έχουν πίστη σ' αυτόν όλοι. Ο κύριος Ομπάμα λοιπόν όπως όλοι οι πολιτικοί υποσχέθηκε προεκλογικά ορισμένα βασικά πράγματα και άλλα απλά άφησε να εννοηθούν. Ας δούμε επιγραμματικά τα σπουδαιότερα σημεία της πολιτικής του καμπάνιας:

1)Οριστική απόσυρση των στρατευμάτων από το Ιράκ.
2) Αύξηση της φορολογίας.
3) Ενίσχυση της αυτοκινητοβιομηχανίας.
4) Αύξηση των κρατικών δαπανών για ενίσχυση των οικονομικά ασθενέστερων.
5) Καταπολέμηση της ανεργίας.
6) Διάλογος ως βάση για άσκηση εξωτερικής πολιτικής.

Όλα τα υπόλοιπα αποτελούν δευτερεύουσες υποσχέσεις οι οποίες περιλαμβάνονται ως υποσύνολα στα 6 παραπάνω κύρια σημεία.

Βλέποντας το καθένα ξεχωριστά, ξεκινάμε από το 1ο σηεμίο, δηλαδή την απόσυρση των Αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ. Τούτο λογικά πρέπει να γίνει σταδιακά και πάντα θέτοντας μια ημερομηνία ως στόχο για την οριστική απομάκρυνση. Ακόμα και αν οι προθεσμίες έχουν οριστεί αυστηρά δεν πρέπει να αποκλείουμε ορισμένες αποκλίσεις λόγω έκτακτων γεγονότων, οι οποίες πάντως δεν πρόκειται να είναι σημαντικές εφόσον έχει ολοκληρωθεί η μετάβαση εξουσίας στον Αλ Μαλίκι. Βέβαια, σαν προγνωστικό δεν αποκλείεται εσωτερική απόσχιση και ανατροπή του τοποθετημένου προέρου αλλά κάτι τέτοιο φυσιολογικά θα συμβεί έπειτα από την απομάκρυνση όλων των συμμαχικών δυνάμεων από τα εδάφη της χώρας. Ας μην ξεχνάμε πως και ο ίδιος ο φιλοαμερικάνος πρόεδρος του Ιράκ τοποθετήθηκε εσχάτως ενάντια της εξακολουθούμενης παρουσίας στρατευμάτων στη χώρα του, γεγονός που με σειρά του δεν πρέπει να ακούστηκε ευχάριστα από τον νυν πρόεδρο των Η.Π.Α.

Μία απομάκρυνση όλων των στρατευμάτων από τη χώρα της Μέσης Ανατολής σημαίνει αυτόματα πως θα πάψει και η χρηματοδότηση για αυτό το σκέλος του πολέμου κατά της τρομοκρατείας. Μιλάμε για πάνω από 600 δις δολλάρια, σχεδόν το ποσό που χρειάστηκε για την πρώτη φάση του σχεδίου διάσωσης του αμερικάνικου χρηματοοικονομικού κλάδου. Επίσης θα μειωθεί λογικά ο ρυθμός ανάπτυξης του τομέα της αμυντικής βιομηχανίας της χώρας που μέχρι στιγμής κατέχει σημαντικότατο μερίδιο στο ΑΕΠ των Η.Π.Α. Παρά τη συμβολή του χώρου στο ΑΕΠ έχει την ιδιαιτερότητα ότι ο πλούτος που προκύπτει από αυτόν δεν είναι αναδιανεμητικός σε υψηλό επίπεδο, δηλαδή δεν επωφελούνται πολλοί από τα κέρδη των εταιρειών αμυντικών συστημάτων. Αυτό που διαφαίνεται είναι ότι οι πόροι που θα εξοικονομηθούν θα μεταφερθούν για τη μείωση του δημόιου ελείμματος της χώρας και την ενίσχυση των κατώτερων μαζών, μια λύση δηλαδή φιλολαϊκή που θα εκτιμηθεί και από τους ρεπουμπλικάνους ψηφοφόρους έστω και αν δεν καταλάβουν ακριβώς πώς συνέβη. Βέβαια η κίνηση της απομάκρυνσης όλων των δυνάμεων από το Ιράκ δεν ξέρουμε πώς θα επιρεάσει την τιμή του πετρελαίου. Αυτό θα εξαρτηθεί από την σταθερότητα ή μη που θα ακολουθήσει στο άμεσο επόμενο χρονικό διάστημα.

Εισχωρώντας στο 2ο σημείο, εκείνο της φορολογίας, η αύξησή της πρέπει να θεωρείται αναμενόμενη τουλάχιστον προς το παρόν και μέχρι να επέλθει κάποια ισορροπία στην αμερικάνικη αγορά. Επεξηγηματικά, τουλάχιστον θεωρητικά μία αύξηση των εσόδων του κράτους από αύξηση της φορολογίας μπορεί να ενισχύσει βραχυπρόθεσμα την οικονομία της χώρας. Η παραπάνω υπόθεση θεωρεί πως η συνολική κατανάλωση στη χώρα δε θα αλλάξει σημαντικά. Πιο απλά ότι παρά το λιγότερο διαθέσιμο εισόδημα των Αμερικανών λόγω φορολογίας δε θα αλλάξει σημαντικά τις καταναλωτικές τους συνήθειες. Αυτό από μόνο του εμπεριέχει κάποιο ρίσκο αφού μπορεί να πλήξει την αγορά και στη συνέχεια μια περαιτέρω αύξηση της φορολογίας για την αντιμετώπιση του φαινομένου μπορεί να αποβεί μοιραία. Η ισορροπία της αγοράς στην παρούσα φάση είναι πολύ λεπτή και για να μη διαταραχθεί θα πρέπει να δωθεί έμφαση στην κοινωνική πολιτική (αποτελεί ένα ακόμη κύριο σημείο) ώστε με την ενίσχυση των κατώτερων εισοδηματικών τάξεων και με παράλληλη αύξηση της φορολογίας τους να μην πληγεί η αγοραστική τους ικανότητα. Ο απώτερος σκοπός της φορολογίας φαίνεται να είναι η αύξηση των κρατικών εσόδων από την αυστηρή φορολόγηση του κατά προσέγγιση 1% του πληθυσμού των Η.Π.Α. το οποίο κατέχει αποθέματα πλούτου ίσα με το ΑΕΠ 3 άλλων μεγάλων χωρών μαζί.

Για την καταπολέμηση της ανεργίας ακόμα δε γνωρίζουμε τα σχέδια του νέου προέδρου αλλά πρέπει να έχουν να κάνουν με την εξέλιξη της οικονομικής κρίσης. Η αύξηση της ανεργίας είναι ο πιο άμεσος κίνδυνος που αντιμετωπίζουν οι Η.Π.Α. και πρέπει με κάποιον τρόπο να περιοριστούν οι τάσεις αυτές. Προσωπική μου εκτίμηση αποτελεί πως στο επόμενο διάστημα θα αυξηθεί ο αριθμός των ατόμων που θα εργάζονται για την κυβέρνηση σε μια προσπάθεια για πλήρη απασχόληση έστω και με μείωση της αποδοτικότητας στην εργασία.

Σχετικά με το 60 και τελευταίο κύριο σημείο του προγράμματος του Ομπάμα, δηλαδή της εξωτερικής πολιτικής με βάση το διάλογο, φαίνεται ήδη πως έχει κατορθώσει να κλέψει την παράσταση και έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του από τους ξένους ηγέτες. Χαρακτηριστικά ήταν τα όσα είπε για εκείνον ο Ούγκο Τσάβες, ορκισμένος εχθρός του αμερικάνικου καπιταλισμού (και του G. Bush jr.)αλλά και η συγχαρητήρια επιστολή για την εκλογή του από τον κύριο Αχμαντινετζάντ, ηγέτη του Ιράν. Επμένως είναι στο χέρι του νέου προέδρου να εκμεταλλευτεί την απήχηση που έχει και τους Ευρωπαίους ηγέτες για να επιτευχθεί μία επικοδομητική συνεργασία για τη λήξη της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και κυριότερα για την οργανωμένη αποφυγή μίας μέλλουσας.

Η κρίση σήμερα

Άργησα κάπως να γράψω τη συνέχεια αλλά δεν πειράζει ιδιαίτερα. Αυτά που θα πω είναι ακριβώς τα ίδια με αυτά που θα έλεγα ορισμένες μέρες πριν. Και μιας και μιλάμε για οικονομικά γεγονότα και οικονομικές καταστάσεις θα ήταν σκόπιμο να πούμε ότι κανένα οικονομικό γεγονός δε γεννιέται από μόνο του και μέσα σε μία νύχτα. Όλα είναι γνωστά στους ανθρώπους του χώρου, οι οποίοι μπορούν να κάνουν παρατηρήσεις και προβλέψεις για αυτά και τα γνωρίζουν εκ' των προτέρων επειδή αποτελούν προϊόντα οικονομικής πολιτικής είτε σε εθνικό είτε σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η ερώτηση ασφαλώς που προκύπτει είναι αν γνώριζαν άτομα για την επικείμενη κρίση που αντιμετωπίζουμε στις μέρες μας. Η απάντηση είναι σαφής και κατηγοριματική, σε έναν μεγάλο βαθμό το γνώριζαν. Η οικονομική πολιτική παγκοσμίως ακολούθησε δύο δρόμους μεταπολεμικά: Αυτόν του σοσιαλισμού που αναπτύχθηκε κύρια στη Σοβιετική Ένωση και αυτόν του καπιταλισμού στον αντίποδα με κύριο εκφραστή τις Η.Π.Α. ακολουθούμενες και από πολλές άλλες χώρες. Και τα δύο είδη οικονομικής πολιτικής ή αλλιώς οικονομικά συστήματα δεν εφάρμοσαν στο απόλυτο εκείνο που η θεωρία υποδείκνυε ως ενδεικτικό για την κάθε μία περίπτωση. Από την πλευρά του σοσιαλισμού εφαρμόστηκαν μακροοικονομικές μέθοδοι που προσέγγιζαν τα δυτικά πρ'οτυπα και ασφαλώς στις καπιταλιστικές οικονομίες υπήρχαν τάσεις κρατικού παρεμβατισμού.

Πριν από περίπου 2 δεκαετίες γνωρίσαμε την πτώση ή την αποτυχία του υπαρκτού σοσιαλισμού με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και την κατάργηση του λεγόμενου ανατολικού μπλοκ. Το οικονομικό αυτό σύστημα απέτυχε όχι όμως αποκλειστικά λόγω οικονομικών επιλογών και υιοθέτηση οικονομικών εργαλίων. Συνετέλεσαν και λόγοι εξωτερικής πολιτικής καθώς και εσωτερικής πολιτική. Ο απλός λαός που δεν είχε τη δυνατότητα να γνωρίζει τις φιλοδοξίες του συτήματος και τα μέσα που θα επέτρεπαν σε αυτό να είναι βιώσιμο αντιδρούσε στο προφανές, στην καταπίεση που δεχόταν. Τα σύνορα ήταν κλειστά πράγμα που αλλάζει πλήρως τα οικονομικά δεδομένα μιας χώρας αλλά και που στερεί αγαθά στους καταναλωτές στις ζητούμενες ποσότητες. Με άλλα λόγια οι λαοί των χωρών που υποστήριζαν τον υπαρκτό σοσιαλισμό εξαναγκάζονταν και καταπιέζονταν ώστε να δεχτούν το σύστημα αυτό μιας και έβλεπαν πως οι διδαχές τους ή η προπαγάνδα που δέχονταν για ίση διανομή του πλούτου της χώρας δεν εφαρμοζόταν ποτέ και για κάποιο παράξενο λόγο ο πλούτος της χώρας δεν ήταν αρκετός για όλους. Το τελευταίο επιβεβαιώνει και ο διαρκώς συρρικνούμενος πληθυσμός της Ρωσίας, του κέντρου και του του εγκεφάλου του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Στην αντίπερα όχθη, οι Η.Π.Α. έπειτα από την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης έκαναν το μέγα σφάλμα να πιστεύουν πως επειδή απέτυχε το αντίπαλο οικονομικό σύστημα, το δικό τους ήταν το καλύτερο δυνατό. Ο ανταγωνισμός του ψυχρού πολέμου είχε λήξει βίαια για τη Ρωσία και ευχάριστα για τις Η.Π.Α. οι οποίες έβλεπαν τους υπόλοιπους ανεπτυγμένους λαούς όπως αυτούς της Ευρώπης να τους θεωρούν μέντορές τους. Και επειδή η αλήθεια δεν αρέσκεται ποτέ στα άκρα απ' ότι φαίνεται και οι λεγόμενοι καπιταλιστές είχαν άδικο. Η Σ. Ένωση στην προσπάθειά της να δημιουργήσει ένα ολοκλρωτικό καθεστώς, πάντα κατά τη δική μου γνώμη, έκανε το σφάλμα να αυτοαποκλειστεί πράγμα καταστροφικό για μια χώρα με το δικό της ορυκτό πλούτο. Τη δεκαετία του 90 λοιπόν, οι Αμερικανοί μην έχοντας κάποιον ανταγωνιστή και με περίσσια αυτοπεποίθηση ανοίχτηκαν περισσότερο προσπαθώντας να φτάσουν σε μια ουτοπική καπιταλιστική κοινωνία. Η ελεύθερη αγορά σε όλο της το μεγαλείο. Ο κρατικός παρεμβατισμός υπήρχε μόνο και μόνο για να εξασφαλίζει το ελεύθερο της αγοράς. Μέσα σ' όλα αυτά ήρθε και η ανάπτυξη με ταχύτατους ρυθμούς της Κίνας κυρίως πράγμα που μετατόπισε την παραγωγή στην χώρα αυτή εξ' αιτίας του πολύ χαμηλού κόστους παραγωγής. Το κακό σ' αυτήν την περίπτωση είναι ότι ενώ πράγματι μειώνεται το κόστος παραγωγής αυτό δεν περιλαμβάνεται στο ΑΕΠ της χώρας έδρας των εταιριών. Αυτό με απλά λόγια σημαίνει λιγότερος πλούτος για την Αμερική. Λιγότερος πλούτος με τη σειρά του μειώνει τη ζήτηση. Η μείωση της ζήτησης μειώνει και την προσφορά και πάλι μπαίνουμε σε έναν φαύλο κύκλο όπως συνέβη και το 1929! Τα αποτελέσματα γνωστά κι από το παρελθόν, τεράστια αύξηση της ανέργειας και μηδενικές επενδύσεις. Σε όλα αυτά τα εγκληματικά ήρθε να προστεθεί και η εσφαλμένη εκτίμηση των τραπεζών. Στην πράξη οι τράπεζες έκαναν το ίδιο λάθος με εκείνο που το 1929 είχε κάνει το οικονομικό επιτελείο της Αμερικής, δηλαδή εκτίμησαν πως η ζήτηση ή αλλιώς η συνολική κατανάλωση θα συνέχιζε να αυξάνεται. Τα πράγματα δεν πήγαν ιδιαίτερα καλά όμως και πολλοί ήταν οι παράγοντες μείωσης της κατανάλωσης (βλέπε ραγδαία αύξηση της τιμής του πετρελαίου). Βέβαια, εξ' αιτίας της λάθους κετίμησης όλων των λογιών τα δάνεια συνεχίζονταν να δίνονται με αυξανόμενους ρυθμούς σε ανθρώπους οι οποίοι λόγω στεν΄τητας δεν μπορούσαν να αποπληρώσουν. Άραγε τί θα συμβεί όταν οι προβλέψεις δείχνουν αύξηση της ανεργίας στην Αμερική; Το φυσικό επόμενο είναι ο κόσμος να έχει λιγότερο διαθέσιμο εισόδημα και ακόμα μεγαλύτερη δυσκολία αποπληρωμής δανείων. Οι τράπεζες δυσπιστούν και δε δανείζουν η μία στην άλλη και ο μόνος που φαίνεται να το κάνει είναι η κυβέρνηση.

Τί θα γίνει από εδώ και πέρα κανείς δε γνωρίζει με σιγουριά. Το μόνο βέβαιο είναι πως οι κυβερνήσεις θα πρέπει να ρίξουν ρευστό στην αγορά όπως έγινε μετά την αντικατάσταση του προέδρου Χούβερ στις Η.Π.Α. Δυστυχώς δε μάθαμε από τα λάθη του παρελθόντος. Και για να λέμε και του στραβού το δίκιο, δύο ήταν τα άτομα που κατά κύριο λόγο μας οδήγησαν εδώ που είμαστε, η Θάτσερ και Μπους ο μεγάλος.