Περί τρομοκρατίας

Σύμφωνα με το www.greek-language.gr τρομοκρατία είναι οι [tromokratía] Ο25 : 1α. πράξεις βίας, όπως π.χ. απαγωγές, τοποθετήσεις βομβών κτλ., που χρησιμοποιούν επαναστατικές οργανώσεις για να πετύχουν τους σκοπούς τους: Διεθνής ~, διεθνείς τρομοκρατικές οργανώσεις. H εξάπλωση της τρομοκρατίας στην Ευρώπη. Kαταστολή της τρομοκρατίας. β. σύνολο από βίαια και καταπιεστικά μέτρα που χρησιμοποιεί ένα αντιλαϊκό κοινωνικό καθεστώς για να διατηρήσει την εξουσία: Οι δικτατορίες στηρίζονται στην ~. Kλίμα τρομοκρατίας επικρατεί στο λαό. Άσκηση τρομοκρατίας από τα όργανα της χούντας. || Iδεολογική ~. 2. εκφοβισμός, απειλές που χρησιμοποιεί ένα άτομο στο περιβάλλον του για να επιβάλει τη θέλησή του: H ~ του πατέρα-αφέντη στην οικογένεια.

[λόγ. τρόμ(ος) -ο- + -κρατία απόδ. γαλλ. terreur, terrorisme]

Φαίνεται πως είναι μια λέξη διαχρονικής αξίας, η οποία χρησιμοποιείται ιδιαίτερα συχνά τα τελευταία χρόνια. Φυσικά και χρησιμοποιήθηκε πολύ και στο παρελθόν. Σύμφωνα με τους Άγγλους οι επαναστάτες Αμερικάνοι ήταν τρομοκράτες, σύμφωνα με τις αποικιακές αυτοκρατορίες όλοι οι επαναστατούντες αποικιοκρατούμενοι λαοί ήταν τρομοκράτες, σύμφωνα με τους Γερμανούς πολιτικούς του 40 οι αριστεροί ήταν τρομοκράτες, σύμφωνα με τους Σοβιετικούς οι Αφγανοί και οι Τσετσένοι ήταν τρομοκράτες, σύμφωνα με τους Αμερικάνους οι Αφγανοί ήταν τρομοκράτες, σύμφωνα με τους Αμερικάνους οι Ιρακινοί ήταν τρομοκράτες, σύμφωνα με τους Αμερικάνους οι Παλαιστίνιοι είναι τρομοκράτες, σύμφωνα με τους Αμερικάνους οι Ιρανοί είναι τρομοκράτες. Διακρίνετε κάποια επαναληψημότητα στα τελευταία; Κι' όμως όπως προανάφερα οι ίδιοι οι Αμερικάνοι έχουν θεωρηθεί στο παρελθόν τρομοκράτες. Από πολλούς θεωρούνται και σήμερα τρομοκράτες και ουσιαστικά με βάση τον πιο πάνω ορισμό δεν έχουν και άδικο, δηλαδή είναι ένα σύνολο ατόμων που απειλούν με σκοπό τον εκφοβισμό και τη δημιουργία αίσθησης δέους απέναντί τους.

Πάντως, όσο περισσότερο χρησιμοποιείται η λέξη τρομοκρατία τόσο η έννοιά της ξεφεύγει από τον παραδοσιακό ορισμό της. Χρησιμοποιείται από επιδέξιους ανθρώπους πολλές φορές με μοναδικό στόχο τη δημιουργία εντυπώσεων και φυσικά για προπαγανδιστικούς σκοπούς. Έτσι είναι δύσκολο να πιστέψει κάποιος πως όλοι όσοι κατηγοριοποιούνται στη συνομωταξία των τρομοκρατών είναι πράγματι τρομοκράτες. Τρανό παράδειγμα είναι η πρόσφατη εφαρμογή του τρομο-νόμου που ψηφίστηκε στην Αγγλία έπειτα από τις επιθέσεις στους σταθμούς του μετρό του Λονδίνου μερικά χρόνια πριν. Ο νόμος εφαρμόστηκε με στόχο τους Ισλανδούς. Ναι, καλά διαβάζεις. Σε εφαρμογή του τρομο-νόμου, οι Ισλανδικές τράπεζες που δρούσαν στη Αγγλία πραξικοπηματικά πλέον ελέγχονται από τους Άγγλους. Ακόμα οι εξαγωγές προς την Ισλανδία πάγωσαν. Βεβαίως, κανένας Ισλανδός δεν επιχείρησε επίθεση αυτοκτονίας στο έδαφος της Αγγλίας. Αυτό που συνέβη ήταν ότι η Ισλανδία επλήγη από την οικονομική κρίση και για να μην κινδυνεύσουν οι Αγγλικές καταθέσεις σε Ισλανδικές τράπεζες τέθηκε σε εφαρμογή ο τρομο-νόμος. Φυσικά αν στη θέση της Ισλανδίας ήταν ας πούμε η Γαλλία μια τέτοια ενέργεια θα θεωρούνταν casus belli.

Υπάρχουν και διαφορές τάξεις τρομοκρατίας όπως φαίνεται. Έτσι διακρίνουμε την εσωτερική τρομοκρατία και την τρομοκρατία την εξωτερική. Σαν εσωτερική τρομοκρατία νοείται αυτή που παράγεται και δρα εντός της ίδιας χώρας. Παραδείγματα εσωτερικής τρομοκρατίας όπως την χαρακτηρίζουν αποτελούν η 17 Νοέμβρη, η ΕΤΑ στην Ισπανία, ο ΙΡΑ στην Αγγλία, οι Ερυθρές Ταξιαρχίες στην Ιταλία. ¨Ολα τα παραπάνω χαρακτηρίστηκαν ως τρομοκρατικές οργανώσεις με περιορισμένο αντίκτυπο και περιορισμένο βεληνεκές εντός των χωρών που ανέπτυξαν δράση και με στοχοποίηση ατόμων και οργανισμών εντός των χωρών δράσης τους. Εξωτερική τρομοκρατία είναι εκείνη που αναπτύσσεται σε μία χώρα και δρα σε κάποια άλλη. Οργανώσεις όπως η Αλ Κάιντα δρουν σε χώρες τρίτες προς την "έδρα" τους. Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις έχουμε να κάνουμε με οργανώσεις και σε καμία με μεμονωμένους τρομοκράτες. Φαινόμενα αυτόνομων τρομοκρατών χαρακτηρίστηκαν οι πρόσφατες εκδηλώσεις βίας στην Αθήνα. Αυτό σημαίνει ότι ο καθένας από τα άτομα που προκαλούσαν το χάος που είδαμε όλοι δρούσε δίχως οργάνωση σε ένα προσωποπαγές πλαίσιο αναρχίας με στόχο την επιβολή του τρόμου! Λίγο δύσκολο να το πιστέψει κάποιος αυτό άρα ο όρος τρομοκράτης για το κάθε ένα από αυτά τα άτομα είναι μάλλον αδόκιμος. Παρ' όλα αυτά χρησιμοποιήθηκε εκτεταμένα από την πολιτική ηγεσία για να αναδείξει το άδικο και την αυθαιρεσία δράσης των ατόμων και για να προκαλέσει την κοινωνική κατακραυγή. Κατά την ταπεινή μου γνώμη η αντίδραση στα κακώς κείμενα είναι αναμενόμενη και αυθόρμητη. Αν σε εμένα επιβληθεί ένας νόμος άδικος κατά παραδοχή γενική και κατά συνέπεια εγώ διαμαρτυρηθώ, θα θεωρηθώ τρομοκράτης;

Αποτελεί ιστορικό γεγονός ότι οι κατά καιρούς και κατά συνθήκη τρομοκράτες βαπτίζονται έτσι κατά το δοκούν. Οι Ιρακινοί επί δεκαετίες στηρίζονταν από τους Βρετανούς, οι Αφγανοί στηρίζονταν από τους Αμερικάνους, οι Λίβυοι στηρίζονταν από τους Αμερικάνους, το ίδιο και οι Κουβανοί. Οι Έλληνες στον αγώνα τους για την ανεξαρτησία τους κατά καιρούς εμφανίζονταν ως τρομοκράτες και έπειτα ως αγωνιστές της ελευθερίας με τους Τούρκους ως τρομοκράτες. Με τους Ισραηλινούς και τους Παλαιστίνιους όμως τι συμβαίνει; Σε αυτό το ζήτημα ποιός είναι ο τρομοκράτης; Δύο λαοί σε μία χώρα, θύματα και θύτες και από τις δύο πλευρές.

Σήμερα, πάνω από μισό αιώνα έπειτα από τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ, η διαμάχη δε λέει να κοπάσει και ακόμα χειρότερα δεν υπάρχει ελπίδα επίλυσης του προβλήματος. Σχεδόν 20 χρόνια μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου, τα τείχη στην Παλαιστίνη είναι ακόμα εκεί και λίγους ενδιαφέρουν. Δύο λαοί συγκάτοικοι παλεύουν για τη γη τους όπως θέλουν εκατέρωθεν να τη χαρακτηρίζουν. Αυτή η γη εδώ και χιλιάδες χρόνια ματώνει. Αποτελεί το γεωγραφικό προσδιορισμό της γης της Επαγγελίας. Θρησκευτικό κέντρο για τις μεγαλύτερες θρησκείες του κόσμου. Ήταν ο στόχος των σταυροφόρων, καταλήφθηκε δεκάδες φορές από Φράφκους, Άραβες, Ισραηλίτες και άλλους. Γηγενής πληθυσμός είναι μόνο όσι μένουν εκεί ανέξαρτητα φυλής, θρησκείας και εθνικότητας. Στην πραγματικότητα είναι ένα άνυδρο κομμάτι ερήμου μεσαίας στρατηγικής σημασίας. Ένα κομμάτι γης όμως που στις μέρες μας αποτελεί πατρίδα για 2 λαούς. Αυτό το τόσο ποδοπατημένο κομμάτι έδαφος υπήρξε το όραμα των Εβραίων σε όλο τον κόσμο για ένα σπίτι και μία χώρα. Σκορπισμένοι σε όλο τον κόσμο, διωγμένοι από παντού εξ' αιτίας του αρχαίου αμαρτήματος του Ιούδα, με παραδόσεις καλά διατηρημένες μέσα από τους αιώνες χάρη στην επιμονή τους και στην εγγύτητα της φυλής τους έφτασαν σε σημείο στα μέσα του 20ού αιώνα να πολεμήσουν για τη γη των προγόνων τους και στρατιωτικά το πέτυχαν. Μάλιστα, όλα έγιναν με την παγκόσμια ανοχή-ενοχή για τους προηγούμενους κατατρεγμούς τους.

Με την παραπάνω λογική, ναι όλοι οι Εβραίοι του κόσμου που μαζεύτηκαν στο νεοσύστατο Ισραήλ ήταν έποικοι. Η χρονική συγκυρία όμως όριζε πως η γη αυτή η πολυτάραχη πλέον κατοικούνταν από άραβες με εθνική συνείδηση που γιγαντώθηκε μετά την ίδρυση του Ισραήλ. Έποικοι και οι ίδιοι, απόγονοι κατακτητών τόσο παλιοί που στην ψυχή τους αυτό το κομμάτι γης πάντα ήταν δικό τους. Και δε χρειάζονται χιλιετίες για να αποκτηθεί η εθνική συνείδηση. Στην Αμερική οι πολίτες που ενδεχομένως να έχουν γεννηθεί σε τρίτες χώρες έχουν μάθει να αγαπούν τη χώρα που τους φιλοξενεί. Η αφομοίωση του διαφορετικού που τόσο διαφημίζεται δεν είναι εύκολη αλλά ουσιαστικά έχει επιβληθεί με περίτεχνα μέσα. Όταν λοιπόν δε χρειάζεται πάνω από μία γενιά για την απόκτηση εθνικής συνείδησης πώς μπορούμε να ισχυριζόμαστε ότι κακώς οι Ισραηλινοί την έχουν; Ας μην ξεχνάμε επίσης πως η διαμάχη με τους μουσουλμάνους άρχισε τον 7ο αιώνα μ.Χ. όταν και ο Μοχάμετ εκδιώχθηκε από τη Μέκκα για να εγκατασταθεί στη Μεδίνα και πάλι με το σπαθί του να κατακτήσει την πρώτη.

Σήμερα, ο απελευθερωτικός αγώνας των Παλαιστινίων για μοιρασμένη γη και ελευθερία σε αυτήν χαρακτηρίζεται ως τρομοκρατία. Ο χαρακτηρισμός προσάπτεται από τους ίδιους τους Ισραηλινούς και εξ' αιτίας της τεράστιας πολιτικής επιρροής τους ενστερνίζεται από τους Αμερικάνους. Στην Ευρώπη τα πράγματα είναι διχασμένα. Άλλοι θεωρούν τους Παλαιστινίους τρομοκράτες και άλλοι ένα σκλαβωμένο λαό που μάχεται για την ελευθερία του. Ο πυρήνας των υποστηρικτών των Παλαιστινίων βρίσκεται στις αραβικές χώρες όπου κι' αυτές όμως δε φαίνονται διατεθιμένες να θυσιαστούν με στοχοποίησή τους μόνο και μόνο για να στηρίξουν τα "αδέρφια" τους, τους Παλαιστίνιους. Βλέπετε, η απειλή της παγκόσμιας τρομοκρατίας δεν έχει αποδέκτη μόνο την Αμερική. Μιας και όπως διατυμπανίζουν όλοι η σύγχρονη τρομοκρατία δεν έχει σύνορα, δηλαδή ότι δεν υπάρχει αποκλειστικά και μόνο μία χώρα που είναι ο προμαχώνας της τρομοκρατίας, οι ΗΠΑ φροντίζουν ώστε να τρομοκρατούν τις άλλες χώρες και ειδικά εκείνες που είναι μέλη του ΟΠΕΚ. Η τρομοκρατία λοιπόν και με βάση τον ορισμό μας προέρχεται κυρίως από τις ΗΠΑ σαν οργανωμένο κράτος που απειλεί άλλα κράτη. Θέλω να τονίσω για είμαι σαφής πως τρομοκράτες υπάρχουν σε όλον τον κόσμο αλλά με την υποστήριξη κανενός κράτους, τουλάχιστον όχι επίσημα. Βέβαια, αυτό το σύμπλεγμα κρατικής εξωτερικής τρομοκρατίας μας έχει μπερδέψει λίγο. Για παράδειγμα ακόμα δεν έχω καταλάβει πως το Ιράκ, μία χώρα που μετά την πρώτη εισβολή του, δεν είχε να κάνει σε τίποτα με τις ΗΠΑ πόσο μάλλον με επιθέσεις σε αυτές και που δεν αποτελούσε κίνδυνο για τις ίδιες καταδικάστηκε σε μία νέα εισβολή και αιματοχυσία που οδήγησε ουσιαστικά τη χώρα αυτή σε σχίσμα και εσωτερικό αναβρασμό με κόστος εκατοντάδες χιλιάδες ζωές. Από την άλλη για να ακριβολογούμε υπάρχει μια χώρα στα εδάφη της οποίας δρουν ουσιαστικά στο απυρόβλητο οι περισσότεροι επικίνδυνοι τρομοκράτες που μάλιστα σχετίζονται υποτίθεται άμεσα με τα χτυπήματα της 11/9/2001 και δεν είναι άλλη από το Πακιστάν. Ξέρετε, ο Σαντάμ Χουσεϊν ήταν ένας επικίνδυνος άνθρωπος και πιθανότατα ένας δολοφόνος αλλά και ο δικτάτορας του Πακιστάν δεν πιστέυω ότι είναι λιγότερο επικίνδυνος. Και αν κρίνουμε τις χώρες με βάση την επικινδυνότητα των δικτατόρων τους, τότε οι ΗΠΑ γιατί δεν εισβάλλουν στη Ζιμπάμπουε; Εντάξει, αφελής δεν είμαι και πιστεύω πως όλοι καταλαβαίνουν τα βασικά της πολιτικής. Το έχω ξαναπεί πως δεν είναι τυχαίο που οι ΗΠΑ είχαν ταχθεί με το μέρος του Σαντάμ (όχι του Ιράκ)και με το μέρος του Αφγανιστάν στο παρελθόν. Επί εποχής Σαντάμ είχαν σταθεί δίπλα του και τον είχαν υποστηρίξει παρά την ήδη τότε αποδεδειγμένη χρήση όπλων μαζικής καταστροφής επειδή αποτέλεσε για χρόνια τον κύριο πολέμιο του ηγέτη της Ιρανικής επανάστασης, του Αγιατόλαχ. Με τους Αφγανούς η ιστορία είναι πιο πρόσφατη και θυμόμαστε όλοι ακόμα και εκείνη την επική ταινία του "Ράμπο" όπου στο πλευρό των Αφγανών εξολόθρευε τους Σοβιετικούς. Οι καιροί αλλάζουν όμως.

Εκείνο που προκαλεί απορία για το πόσο γρήγορα ξεχνούν οι Αμερικάνοι είναι η δίκη του δικτάτορα Σαντάμ Χουσείν. Ναι, ήταν δολοφόνος. Ναι, ήταν πολεμοχαρής. Όμως γιατί έπρεπε να περάσουν 20 χρόνια απραγίας και μετά να δικαστεί και να καταδικαστεί αν αυτό ήταν το κίνητρο των Αμερικάνων ώστε να εισβάλλουν στο Ιράκ 2 φορές; Όταν ο Σαντάμ ήταν καλός και πολεμούσε τους επικίνδυνους Πέρσες χρησιμοποίησε χημικά όπλα τόσο στον πόλεμο με το Ιράν όσο και στο εσωτερικό του Ιράκ εναντίον Κούρδων. Όλα αυτά εις γνώση των Δυτικών συμμάχων. Κανείς δε μίλησε. 100.000 "κακοί" Ιρανοί στρατιώτες πέθαναν από τις επιθέσεις του Σαντάμ με χημικά. Αντίθετα όταν ο Σαντάμ για να βελτιώσει την κατάσταση της οικονομίας της χώρας του μετά από το μακροχρόνιο πόλεμο με το Ιράν επέλεξε να εισβάλλει στο Κουβέιτ των 3.000.000 κατοίκων για να πάρει τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών του έσφαλε. Το λάθος ήταν ότι δεν υπολόγισε σωστά την αντίδραση των Αμερικάνων και των υπόλοιπων Δυτικών που με ομόφωνη απόφαση του ΝΑΤΟ ανέλαβαν "με κάθε μέσο" να προστατέψουν το Κουβέιτ. Ο πόλεμος έγινε και ο Σαντάμ ηττήθηκε, αλλά ακόμα και τότε δεν τον έσυραν στο διεθνές δικαστήριο για να λογοδοτήσει για τα εγκλήματα πολέμου. Μην ξεχνάμε ότι σε λιγότερο από μια δεκαετία ο Μιλόσεβιτς είχε δικαστεί και καταδικαστεί. Γιατι λοιπόν;

Πέρα από πολιτικός πιστεύω ότι ο λόγος ήταν και προπαγανδιστικός. Ο Σαντάμ εκπροσωπούσε πλέον τον άξονα του κακού και ό,τι αυτό σημαίνει. Επίσης ο Σαντάμ, ήταν ήδη γνωστός και δαιμονοποιημένος. Το σημαντικότερο από όλα βέβαια ήταν ότι αποτελούσε έναν εύκολο στόχο. Ήταν εντελώς αδύνατο να αντιδράσει σε μια πολεμική επιχείρηση εναντίον του αφού μετά τον πρώτο πόλεμο ουσιαστικά είχε μείνει χωρίς αξιόμαχο στρατό. Η καταδίωξή του και η προσαγωγή του ήταν ζήτημα χρόνου. Εύκολα και σχετικά αναίμακτα για τους Αμερικάνους πιάστηκε ζωντανός, εξευτελίστηκε με τις εικόνες που όλοι είδαμε κατά τη σύλληψή του, δικάστικε σε χρόνο ρεκόρ και απαγχονίστηκε LIVE. Τίποτα δεν ήταν τυχαίο. Ένας τρομοκράτης γνωστός που όλοι τον φοβούνταν ταπεινώθηκε και παραδειγματικά εκτελέστηκε. Η πρώτη νίκη των Αμερικάνων στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας. Νομίζεις. Η πρώτη νίκη δεν ήταν αυτή ούτε προέκυψε σε κάποιο πεδίο μάχης του Αφγανιστάν. Στο Αφγανιστάν μέχρι και σήμερα τόσα χρόνια μετά την εισβολή ουσιαστική πρόοδος δεν έχει πραγματοποιηθεί. Οι τρομοκράτες ζουν και βασιλεύουν έστω κι' αν επίσημα δεν έχουν την εξουσία. Οπότε γιατί γίνονται όλα αυτά; Γιατί αν οι Αμερικάνοι νοιάζονται για το καλό του κόσμου δεν σταματούν στο κατεχόμενο Αφγανιστάν την παραγωγή ηρωίνης; Δεν μπορούν; Πλάκα κάνουμε;Αντίθετα μέχρι στιγμής ο πόλεμος στο Αφγανιστάν έχει κοστίσει τη ζωή σε 10.000-33.000 αμάχους κατ'εκτίμηση. Στο Ιράκ σύμφνωνα με τη μελέτη "Λάνσετ" 660.000 άμαχοι έχουν χάσει τη ζωή τους μέχρι τώρα. Το κακό στις περιπτώσεις αυτές είναι ότι πρόκειται για πολέμους που δεν μπορούν να κερδιθούν. Δεν πρόκειται να κερδιθούν διότι κανείς δε γνωρίζει με ακρίβεια ποιοί είναι οι αντίπαλοι. Έχουμε ήδη μάθει ποιοί όμως θα χάσουν. Οι παραπάνω αριθμοί δε χωρούν σχόλια.

Όλα αυτά τα γεγονότα ξεκινώντας από το 2001 έχουν δώσει αφορμές για την εγκαθίδρυση αντιτρομοκρατικών νόμων σε πολλές χώρες. Το Ισραήλ άρπαξε την ευκαιρία και επιχείρησε 2 πολέμους αστραπή με τα γνωστά αποτελέσματα. Η πολεμική βιομηχανία γνώρισε τεράστια άνθηση όχι μόνο από τις πωλήσεις αλλά και στους τομείς έρευνάς της μιας και έπρεπε να σχεδιαστούν νέα όπλα για αστικές μάχες. Και φυσικά όπως συμβαίνει πάντα σε όλες τις κρίσεις κάποιοι έβγαλαν πολλά χρήματα. Πετρελαϊκές, πολεμικές βιομηχανίες και οι τράπεζες. Τράπεζες; Ναι κύριοι, οι τράπεζες έβγαλαν πολλά μέσω δανείων εκμεταλλευόμενες την ανασφάλεια του πολίτη. Βέβαια και οι εμπορικές τράπεζες για να δώσουν δάνεια πρέπει από κάπου να πάρουν χρήματα. Έτσι, με τη σειρά τους κι' αυτές δανείστηκαν. Από τις κεντρικές τράπεζες. Οι κεντρικές τράπεζες είναι εκείνες όπου παράγουν χρήμα και στην ουσία το δανείζουν στις περισσότερες περιπτώσεις με τόκο. Δηλαδή, με άλλα λόγια παράγω ένα χαρτί ασήμαντης αντικειμενικής αξίας και στο δανείζω με την προϋπόθεση ότι θα μου το επιστρέψεις και με τόκο. Αλλά όταν εγώ είμαι ο μόνος που εκδίδω το συγκεκριμένο χαρτί τότε εσύ πού θα βρεις τον τόκο; Από εμένα. Το χειρότερο απ' όλα είναι πως οι κεντρικές τράπεζες καθορίζουν τα επιτόκια των εμπορικών τραπεζών. Εν μέρει προστατεύουν αλλά και τελματώνουν την οικονομία.

Οι αντιτρομοκρατικοί νόμοι σήμερα ελέχγουν καταστάσεις. Δεν αφήνουν περιθώρια αντίδρασης. Εφαρμογές τους έχουμε ήδη δει αρκετές. Το παράδειγμα με την Αγγλία και την Ισλανδία είναι ένα και μόνο. Ο κόσμος δε ρωτάει και φυσικά αφού δε ρωτάει δεν παίρνει και απαντήσεις. Οι ερωτήσεις θα έπρεπεν να είναι πάρα πολλές:
1)Ο πόλεμος που συνεχίζεται στις μέρες μας ποιό σκοπό έχει;
2)Τα χρήματα που δίνονται για πολεμικές επιχειρήσεις κάθε χρόνο και που προσεγγίζουν σχεδόν το ποσό του αμερικάνικου πλαίσιου στήριξης της οικονομίας ποιούς κανουν πλούσιους;
3)Εφόσον ένας πόλεμος ξεκίνησε στο Ιράκ βασισμένος σε μυστικές αναφορές για την ύπαρξη όπλων μαζικής καταστροφής γιατί δεν έχει ακόμα βρεθεί κάτι;
4)Εφόσον οι αποδείξεις πολέμου στο Ιράκ έχουν καταρρεύσει και έχουν σκοτωθεί 660.000 άμαχοι γιατί δε δικάζονται οι υπεύθυνοι ως εγκληματίες πολέμου;
5)Γιατί δεν υπάρχει καμία αντίδραση στο θέμα του Πακιστάν που ανοιχτά σχεδόν υποστηρίζει τους υποτιθέμενους τρομοκράτες;
6)Είναι τυχαίο ότι όλες οι χώρες του άξονα του κακού πέρα από τη Β. Κορέα έχουν πλούσιο υπέδαφος;
7)Όλοι είδαμε τι έγινε το 2001 στους δίδυμους πύργους της Ν. Υόρκης, γιατί δεν είδαμε και δε μάθαμε τι έγινε ποτέ στο Πεντάγωνο και στο Πίτσμπουργκ;
8)Γιατί κατέρευσε το κτίριο 7 του Παγκόσμιου Κέντρου εμπορίου;
9)Γιατί υπάρχουν ολοένα αυξανόμενες αναφορές και νύξεις ότι τα κτίρια 1&2 έπεσαν από ελγχόμενες εκρήξεις;
10)Γιατί ο Οσάμα Μπιν Λάντεν είναι ακόμα άφαντος;
11)Ποιοι πραγματικά εποφελούνται από τους αντιτρομοκρατικούς νόμους;
12)Αν το ζήτημα ήταν η προστασία του κόσμου από το κακό γιατί αφήνουμε να συμβαίνουν τόσες ανθρωπιστικές καταστροφές στην Αφρική γυρνώντας την πλάτη μας σε αυτούς τους ανθρώπους;
13)Αν οι στρατιώτες που πολεμούν στους πολέμους αυτούς ήξεραν το λόγο για τον οποίο μάχονται θα συνέχιζαν να το κάνουν;

Αυτές και άλλες πολλές είναι οι ερωτήσεις που προκύπτουν. Δυστυχώς για εμάς που προσπαθούμε να κατανοήσουμε αυτά που συμβαίνουν γύρω μας τα συστήματα προπαγάνδας έχουν εξελιχθεί τόσο πολύ που πλέον δεν καταλαβαίνουμε την ύπραρξή τους. Ταινίες, ειδήσεις και άρθρα που πλην ελαχίστων εξαιρέσεων στοχεύουν στον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης προς θέματα πιο light δαιβρώνουν το μυαλό μας. Η άγνοιά μας έχει φτάσει σε Μεσαιωνικά επίπεδα. Εμείς το προκαλέσαμε επειδή πιάσαμε ξαφνικά την καλή και θέλουμε να χαλάσουμε τη βολή μας.

Τρομοκρατία για 'μένα και πέρα από ορισμούς είναι το κράτος του τρόμου. Είναι η βασιλεία του τρόμου την οποία ζούμε και μας σερβίρουν κάθε μέρα. Έχουμε τρομοκρατηθεί από όσα γίνονται τόσο πολύ που δε βγαίνουμε από το σπίτι μας. Δεν επικοινωνούμε και δεν ανταλλάσουμε απόψεις. Γινόμαστε έρμαια μιας παγκόσμιας κλίκας και πιόνια στη σκακιέρα τους, στην οποία όμως δεν υπάρχουν αξιωματικοί και βασιλιάδες. Η τρομοκρατία είναι απλά μια λέξη και χρησιμοποιείται πλέον τόσο συχνά στοχεύοντας τους πάντες που ακόμα και εμείς βλέπουμε ψήγματα τρομοκρατιάς στους καθημερινούς μας κύκλους, στη δουλειά μας, στο σχολείο μας. Μας έμαθαν να φοβόμαστε τους εαυτούς μας και αποφεύγουμε τις ευθύνες μας. Αυτό σημαίνει τρομοκρατία.

Τρομοκρατία= Η μεθοδευμένη αποκοπή του ανθρώπου από το περιβάλλον του με τεχνικές ελεγχόμενου τρόμου και εκφοβισμού ώστε να στρέφεται εναντίον του συνανθρώπου του και του εαυτού του. Η κατάλυση της ανθρώπινης σκέψης. Η επιβολή του τέλειου μέτριου.