to facebook or not to facebook.

Κάποιος είχε όχι πολύ καιρό πριν μια καλή ιδέα για να κερδίσει χρήματα. Ήταν βασισμένη όπως και πολλές άλλες προσπάθειες στο διαδίκτυο (Internet ελληνιστί). Η ιδέα ήταν εξαιρετικά απλή και άλλωστε γι' αυτό πέτυχε. Φαντάζομαι τον ιδρυτή του facebook να συλλογίζεται:
- Τι να κάνει άραγε εκείνη η Μαρία, που πηγαίναμε μαζί σχολείο; Ήταν συμπαθητικό κοριτσάκι, αναρωτιέμαι πώς να έχει "εξελιχθεί"; Γιατί; Και η Φρόσω από εκείνο το μπαρ που δούλευα όταν ήμουν πιτσιρικάς; Καλό "κομμάτι" και 'κείνη. Πώς μπορώ να βρω 'ομως τι κάνουν σήμερα; Να έχω μια καλύτερη ιδέα για το πώς δείχνουν τώρα ρε αδερφέ. Μπορεί η Φρόσω να στοιχειώνει τις φαντασιώσεις μου, αλλά να έχει γίνει σα φώκια από το πάχος, να έχει τόση κυτταρίτιδα που να μοιάζει με πρωταγωνίστρια ταινίας τρόμου με πολλά ανθρωπάκια που ξεπηδούν από το σώμα της. Α! Θέλω να μάθω και τι κάνει εκείνος ο Μπάμπης που τη χαμούρευε εκείνη την εποχή. Μας το έπαιζε και παρθένα η κυρία και δε γυρνούσε να μας ρίξει βλέφαρο. Κόβω το λαιμό μου ότι εκείνος ο Μπάμπης λοιπόν είναι ακόμα στο μπαρ και φτιάχνει καφέδες. Θα έχει κάνει καράφλα και μάλλον θα εξακολουθεί να λέει χοντράδες στις σερβιτόρες. Πώς θα μάθω για όλους αυτούς; Το βρήκα! Θα φτιάξω ένα site στο internet όπου ο καθένας θα μπαίνει θα βάζει όλα τα προσωπικά του στοιχεία, θα τον βρίσκουν οι άλλοι, θα έχουν επαφή με μηνύματα και έτσι οι παλιοί γνωστοί θα επανακτούν τους συνδέσμους τους.

Αυτός πάνω κάτω φαντάζομαι ότι ήταν ο συλλογισμός του. Η σύλληψη της ιδέας πρέπει να προέκυψε από κάποιες ανούσιες απορίες σχετικά με μια Μαρία, με μια Φρόσω και κάποιον Μπάμπη. Το διαδίκτυο προσφέρεται για επιχειρηματικούς πειραματισμούς χαμηλού ρίσκου. Τα κεφάλαια που χρειάζονται για την υλοποίηση μιας online επιχείρησης είναι ασήμαντα σε σχέση με κάποια συμβατική. Δεν υπάρχει ανάγκη για στέγαση της επιχείρησης, δε χρειάζεται πολυμελές προσωπικό παρά μόνο ελάχιστοι ειδικοί και φυσικά η παραγωγή και η χρήση του προϊόντος δε γίνεται με δικά σου έξοδα, αλλά με αυτά των χρηστών. Το διαδίκτυο τείνει να γίνει η γη της επαγγελίας για επίδοξους επιχειρηματίες όπως υπήρξε και η Αμερική αρκετές δεκαετίες πριν, όπου πολλοί κυνηγώντας το όνειρό τους κατέληξαν εκατομμυριούχοι από το πουθενά καθώς και πολλοί περισσότεροι από αυτούς που κυνηγώντας το όνειρό τους σπατάλησαν τη ζωή τους. Για να μην ξεφεύγω, το facebook υπήρξε μια πάρα πολύ καλή ιδέα, απλούστερη από προηγούμενες και γι' αυτό γνωρίζει τέτοιου μεγέθους επιτυχία. Αυτό βέβαια που πραγματικά μας προσφέρει, δηλαδή η χρησιμότητά του, παραμένει για πολλούς ένα ερώτημα.

Εντάξει, βρίσκεις συμμαθητές, βρίσκεις παλιές γκόμενες, βρίσκεις άτομα που γούσταρες και δε σε γούσταραν. Ικανοποιείς την περιέργιά σου και το κουτσομπολίστικο ένστικτό σου. Ε, και; Τι πραγματικά κερδίζεις; Εγώ θα έλεγα ότι χάνεις χρήσιμο χρόνο πετώντας εικονικές χιονόμπαλες σε "φίλους" που έχεις να βγεις μαζί τους δεκαετίες. Στέλνεις προσκλήσεις σε άτομα που δε γνωρίζεις, απλά και μόνο επειδή είχαν μια ωραία φωτογραφία στο προφίλ τους. Παράλληλα εσύ χαίρεσαι (χωρίς λόγο) που έχεις τόσους "φίλους" κι ας μη γνωρίζεις πραγματικά τους περισσότερους. Αν τους ρωτήσεις έναν έναν αν θα ήθελαν να πάνε για έναν καφέ μαζί σου οι περισσότεροι δε θα απαντούσαν και λίγοι θα σου έλεγαν ότι δεν έχουν χρόνο. Ένας ή δύο μόλις θα δέχονταν να πάτε μαζί για καφέ. Αυτοί είναι οι φίλοι του facebook, φίλοι εικονικής πραγματικότητας. Βέβαια ξέρεις ότι είναι εκεί κάπου και ότι ενδεχομένως αραιά και πού να τσεκάρουν το δικό σου προφίλ για να λένε μετά σε κάποιον κοινό γνωστό:
-Τη θυμάσαι εκείνη τη Φρόσω; Ναι ρε, εκείνη που δουλεύαμε μαζί στο μπαράκι. Τη Φρόσω που τα 'χε με τον άθλιο εκείνο το Μπάμπη; Ναι αυτή. Ε, παντρεύτηκε ρε. Με ποιόν; Αν έχεις το Θεό σου, με το λίγδη το Μπάμπη τελικά. Το είδα στο facebook. Ναιρε, έχουν και φωτογραφίες από το γάμο. Άστα, χάλια ρε σου λέω. Τη θυμάσαι τι κουκλάρα ήταν; Ε, άμα τη δεις τώρα δε θα τη γνωρίσεις. Ε, ο Μπάμπης τι; Τα ίδια χάλια όπως τότε.

Αυτό εξυπηρετεί το facebook. Κοινωνικούς σχολιασμούς. Δε βλέπω το λόγο για τον οποίον εγώ θα πρέπει να ξέρω τί κάνει ανά πάσα στιγμή κάποιος με τον οποίον έχω να ειδωθώ χρόνια. Γράφουν οι περισσότεροι στο προφίλ: Frosw is bored to death. Ναι ρε Φρόσω εντάξει, είχες ωραίο κορμί 12 χρόνια πριν και γι' αυτό σε έκανα add (sic), εγώ γιατί θα πρέπει να ξέρω ακριβώς τι κάνεις τώρα; Γιατί θα πρέπει να σου στείλω εικονικά λουλούδια για το γάμο σου; Γιατί θα πρέπει να μπω στο γκρουπ σειρά 07 Δ ΕΣΣΟ; Για να θυμάμαι πώς έχασα ένα χρόνο από τη ζωή μου κάνοντας το "καθήκον" μου προς τη χώρα μου; Γιατί να φλερτάρω μέσα από τον υπολογιστή μου;

Υποθέτω ότι το φλερτ μέσα από το facebook με ποικίλες μορφές πρέπει να είναι και ο πρωταρχικός λόγος της τεράστιας επιτυχίας του. Ε λοιπόν, το φλερτ μέσα από το διαδίκτυο μπορεί να έχει βοηθήσει ελάχιστα άτομα με ελλειψη αυτοεκτίμησης και αυτοσεβασμού, αλλά αν το καλοσκεφτείς είναι επίσης χάσιμο χρόνου. Κάθεσαι στη στριφογυριστή καρεκλίτσα σου μπροστά στον υπολογιστή σου και στέλνεις εξυπνάδες έχοντας όλο το χρόνο να τις σκεφτείς που τις παύει αυτόματα από αυθόρμητες επειδή είδες κάπου μια ωραία φωτογραφία. Στην πραγματικότητα κάθεσαι βρώμικος, ασουλούπωτος μπροστά σε έναν υπολογιστή και στέλνεις ρομαντικά ηλεκτρονικά γράμματα σε μια φωτογραφία! Ασφαλώς έχεις και εσύ φροντίσεις να βάλεις στο προφίλ σου την καλύτερή σου φωτογραφία και φαντάζεται και ο/η άλλος/ άλλη ότι εκείνη τη στιγμή είσαι οπως φαίνεσαι στη φωτογραφία. Ας γελάσω! Εδώ έγκειται και η μεγαλύτερη ειρωνία του πράγματος. Αν μπορούσες να δεις τον άλλον τη στιγμή που σου γράφει το μήνυμα δε θα απογοητευόσουν, δε θα άλλαζες γνώμη. Θα γελούσες μέχρι δακρύων με το γελοίο της κατάστασης.

Έχεις τα κότσια να πας έτσι στο άσχετο να πεις αυτά που πληκτρολογείς στο facebook σε κάποιον άγνωστο στο δρόμο; Δύσκολο μου φαίνεται. Εγώ και πάλι θα πω ότι είμαι παλιομοδίτης και στο ζήτημα αυτό. Αυτά που μπορούν να εννοηθούν με μια ματιά δε μπορούν να ειπωθούν ούτε με χιλιάδες αράδες μέσω υπολογιστή. Αν σνομπάρεις την πραγματική ζωή αφιερώνοντας τον εαυτό σου σε εικονικά κουτσομπολιά και σε εικονικά φλερτ είσαι καταδικασμένος να είσαι μόνος σου. Ο άνθρωπος κοινωνικά και τεχνολογικά έχει φτάσει εδώ που έχει φτάσει με τη συλλογικότητά του και με την ανταλλαγή πραγματικών απόψεων. Δε θεωρώ πως το facebook έχει ως ηθελημένο σκοπό την αποξένωση των ανθρώπων, αλλά μας καλομαθαίνει βασιζόμενο στην ευκολία χρήσης του και στην απλότητά του. Δεν αποτελεί απειλή αν εμείς οι ίδιοι δεν ξαχνάμε ποιοί πραγματικά είμαστε, δηλαδή αν δεν πειθόμασται πως έχουμε 200-300 φίλους και πως μπορούμε άνετα να φλερτάρουμε ακόμα και από την τουαλέτα μας.

Από όλα αυτά δε θέλω να βγάλω τον εαυτό μου απ' έξω. Δεν είμαι ούτε πιο έξυπνος από τους άλλους για μην πέφτω ορισμένες φορές σε παγίδες, ούτε και είμαι αρνητικός σε οτιδήποτε νέο μπαίνει στις ζωές μας. Ευτυχώς όμως, μου αρέσει να σκέφτομαι και να είμαι επιφυλακτικός με τις πράξεις μου. Νοιώθω αυτοπεποίθηση όταν γνωρίζω τις αρνητικές συνέπειες ενός πράγματος το οποίο κάνω ακόμα κι' αν συνεχίσω να το κάνω. Έτσι λοιπόν, δε θα διαγράψω το λογαρισμό μου στο facebook και θα παίξω με τους κανόνες του, θα ανεβάζω πάντα την πιο όμορφη φωτογραφία μου, θα προσθέτω φίλους κι ας τους ξεχνάω μετά, θα αφήνω άλλους να μαθαίνουν τι κάνω. Όλα αυτά θα τα κάνω με απόλυτη συνειδητότητα και με τάσεις αυτοσαρκασμού ίσως. Πάντως όπως και να 'χει δε θα παίρνω σοβαρά ούτε εικονικούς φίλους ούτε εικονικά φλερτ.